Maandag 13/07/2020
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Sommigen mensen zuigen ons op, ze geven ons het gevoel dat we iedereen kunnen zijn

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik deed een wandeling door het park met vrienden die hun kinderen bij hadden. Er was een meisje bij met kastanjebruine haren en een froefroe. Ze droeg een jurk waar nimfen op stonden getekend. Ze straalde iets bijzonders uit, iets grootmoedig in haar blik, een soort van brutaliteit waardoor ik zin had om met haar te praten.

Ze vertelde me dat ze in juli naar een pretpark zou gaan. Ze heeft sinds kort een terugkerende droom over een rollercoaster die haar in de hemel katapulteert. Ze ging verder over Plopsaland, de hemel en dat het heel spijtig was dat ze nog nooit in haar leven verliefd was geworden. Dat is toch het minste dat je op je achtste levensjaar mag verwachten, een hevige, stormachtige, allesoverheersende verliefdheid? Ik gaf haar gelijk en troostte haar met het feit dat ze nog tijd had.

Ze zei dat ze ernaar uitkeek om ouder en sterker te worden. Ze heeft een lastige, grote broer die ze zo snel mogelijk in elkaar wil slaan. Ik zei dat geweld nooit de oplossing was, maar ze hield vol: “Geloof me, ik moet hem echt een pak slaag geven.”

Ik geloofde haar en kon haar grove taalgebruik wel appreciëren. Op een gegeven moment stopte ze met praten en was ze alleen nog maar begeesterd door de grond, de aarde. Ze was op zoek naar de juiste tak die ze als wandelstok kon gebruiken.

Toen ze de juiste tak had gevonden, vertelde ik haar een verhaal van toen ik zelf een meisje van acht was. Het was een prachtige zomerdag, ik was jarig en ik verveelde me dood. Uit pure lusteloosheid ging ik zitten op een stenen bank met gekleurde kussens. Ik sloeg mijn hoofd naar achter, denkend dat ik op de kussens zou terecht komen, maar knalde keihard op de stenen boord van de bank. Het gat in mijn hoofd bleef bloeden. Mijn moeder bond een windel rond mijn hoofd, schreef er met een zwarte stift ‘acht jaar’ op en zei dat dit mijn verjaardagskroon was. Ik herinner me dat ik met de kroon op mijn hoofd, verder volledig naakt, bij een zwembad aan het dansen was.

En zo liepen wij verder en vertelden wij elkaar flarden van ons leven. Soms leek het alsof ik weer een meisje van acht was en zij al een vrouw van tweeëndertig. Alsof onze levens inwisselbaar waren. Sommigen mensen zuigen ons op, ze geven ons het gevoel dat we iedereen kunnen zijn.

Zou ik op een dag zelf zo’n klein meisje willen? Of is dat de verkeerde vraag? Ben ik op zoek naar ontmoetingen waarbij het niet meer uitmaakt, of jij jij bent, of ik mezelf ben. Misschien is dat intimiteit. Alsof wij elkaar zijn. Ik ben een moeder, een meisje van acht, een koorddanseres, een hoer, een prins, ik ben de nimf op haar jurk.

Bij het afscheid nam het meisje me vast en wilde ze me niet meer loslaten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234