Donderdag 29/07/2021
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Sihame is jong en hip. Maar toen ze politieke ambities kreeg, kwamen ineens de vragen

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Sihame El Kaouakibi is onschuldig tot in de rechtbank – niet in de media – het tegendeel is bewezen. Dat blijft een vast gegeven binnen de rechtsstaat. Maar ook een vast gegeven binnen de democratie is dat politici publiekelijk worden bekritiseerd voor hun misstappen. We mogen – moeten – dit moreel afkeuren.

Waarom kan er zo buitensporig gegooid worden met zuurverdiend gemeenschapsgeld? Waarom negeren politici de bestaande middenveldorganisaties die iedere keer moeten aanhoren dat de middelen er niet zijn? Hoe serieus neemt de politiek kansarmoede, radicalisering en werkloosheid? El Kaouakibi werd als sociaal onderneemster in de politieke kringen van Antwerpen zéér gastvrij ontvangen. Ze kreeg er geld en er werden klaarblijkelijk geen vragen gesteld, of in ieder geval niet genoeg, over de boekhouding of de prestaties. Dit gebeuren overstijgt haar.

Het was een win-win, want ook de politiek kon zo makkelijk verantwoordelijkheid afschuiven rond kansarmoede en radicalisering op een manier die voor hen gunstig was. Sihame is jong, hip en in die tijd nog braaf genoeg voor iemand met een migratie-achtergrond. Vanaf het moment dat zij politieke ambities begon te krijgen, zodra ze een keer tegen de meerderheid in is gegaan en inhoudelijk tegengas gaf, kwamen de vragen wel. Sterker nog: de beschuldigingen. Waarom niet eerder?

Kansarmoede en radicalisering lijken binnen dit ‘sociaal ondernemerschap’ het suiker en katoen van de negentiende eeuw. Het summum van het kapitalisme is ondertussen bereikt, hoop ik. Ik heb maandag ook gepost over hoe ik in april 2018 als arme studente (wat ik eigenlijk nog steeds ben) gratis heb gewerkt voor een van haar ondernemingen. Na de correspondentie via mail hebben ze me meteen gebeld zodra ik begon over de betaling. Dat er geen geld was. Dat geld was er wel, behalve als ze dachten dat ik meer dan een half miljoen zou vragen. Altijd het voordeel van de twijfel geven.

Hierna zijn er meerdere getuigenissen gedeeld van geëngageerde jongeren die ook gratis of voor zeer weinig geld werk hebben geleverd. En toch voel ik me zo ongemakkelijk bij het schrijven van deze column. Als vrouw met een migratieachtergrond zou ik haar liever een ode hebben geschreven en weet ik dat ze extra hard wordt aangepakt juist omdat ze een vrouw is, juist omdat ze niet wit is. Er zijn genoeg schandalen overgewaaid. Het lijkt erop dat we deze keer wel de uitzondering zullen maken, dat we deze keer verontwaardigd genoeg zijn. Ik hoop dat we die kritische burgers zullen blijven, ook bij andere politici.

Aan de andere kant is het extra schrijnend voor geëngageerde stemmen die al langer werken of schrijven rond deze onderwerpen. Het is nu maar opnieuw gebleken dat het voor vele politici niet meer dan lege symbooldossiers zijn, niet alleen voor wie het geld gebruikte, maar ook voor wie het zonder verantwoordelijkheidsgevoel gaf. En opnieuw is ook gebleken dat je – ondanks of dankzij je kleurtje – wel veel voor elkaar kan krijgen in België als je maar in de pas blijft lopen. Als je maar braaf genoeg bent. En vooral ook: blijft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234