Woensdag 29/06/2022
Frederik De Backer. Beeld dm
Frederik De Backer.Beeld dm

ColumnFrederik De Backer

Schrijvers moeten het Scala vullen om op een straathoek strontzat ‘Zwarte Lola’ te mogen blèren

Frederik De Backer is columnist.

Frederik De Backer

Ik werk al tien jaar aan een roman en ik heb één pagina. Productioneel eerder pover, maar het is deze drang naar perfectie, dit wijdopen gesperde oog voor detail dat ervoor zorgt dat een mens op zijn oude dag kan terugblikken op een werkelijk adembenemende folder. Mocht die pagina op iets trekken.

Ik werk al vijf jaar aan een nieuwe plaat en ik heb drie liedjes. Goed, we hebben een Chinees beestje achter ons aan gekregen en ik ben in die vijf jaar twee keer verhuisd, telkens weer een nieuwe horizonten van zeeziekte verkennende rollercoaster van bureaucratie. En ik heb een lief en ik werk voltijds en ik schrijf stukjes over prut op tv. Maar dat verklaart de droogte niet. Niet genoeg.

Ik vrees de bodem van de mand.

Sinds ik weer over een badkuip beschik, bevind ik me steeds vaker in het gezelschap van dode mannen. Met de blote piemel drijvend op de waterspiegel trek ik baantjes in Bukowski, verdrink ik in Camus en gaan me de tenen rimpelen in de zoete weemoed van J.L. Carr. Een fontein aan Fante, de branding in zijn maanlicht. Ik lees en knik. Ja, zo zou ik het ook doen.

Alleen doe ik het niet. Omdat geen jongen op noppen droomt van een leven in tweede klasse. Omdat goed, als ik dat al zou zijn, niet goed genoeg is. Als ik weer eens een blaadje voor de krant klaar heb, een eloquente tipzak straks, herlees ik het, een paar uur later nog eens, ’s anderendaags nog eens… en daarna nooit meer. Ik kan knikken zoveel ik wil, niemand knikt terug. Hetzelfde met mijn liedjes. Nog voor ze zijn gehoord, ben ik ze alweer beu gezongen.

Het stelt allemaal niet veel voor. En kut is er al genoeg, ik heb er een tweede dagtaak aan. Niemand leest nog zonder prentjes. Twintig Vlamingen kunnen leven van hun pen en ik wed dat tien van hen kok zijn. Brusselmans bespeelt het klavier voor een man of zesduizend in dit land. Eén zonnige Veldstraat. Enkel gekken vullen nog zijn voetsporen. Ik doe drie, vier uur over één A5’je, een beetje roman telt er tweehonderd en je mag blij zijn als je er zoveel van verkoopt. Vierhonderd euro voor achthonderd uur werk, je kan je boeken net zo goed door Bengaalse kinderen laten schrijven.

Voor de prijs van wat u nu leest moet een auteur honderdentwaalf boeken verkopen. Honderdentwaalf, voor iets waarin je je neus kunt snuiten. Schrijvers schrijven boeken voor een column. Dat is als de Tour winnen om in de Textielprijs Vichte te mogen starten. Als het Scala vullen om op een straathoek strontzat ‘Zwarte Lola’ te mogen blèren. Wie van de letteren leven wil, schrijve scenario’s voor Thuis of kopij voor De Streekkrant, woorden die nooit woordeloos zullen maken. Kleineletterventers, de rest verbleekt in het bad.

Misschien maar goed dat ik de discipline ontbeer. Het is toch geen vak.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234