Zaterdag 20/07/2019
Marnix Peeters voor online. Beeld rv

Column Marnix Peeters

Salariswagens zijn het probleem niet, de Vlaming is het probleem

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Wij waren met de trein naar Blankenberge gereden, waar mijn vrouw voor een krant op reportage ging. Ik was haar assistent. De reis was geen sinecure: van Gouvy ging het over Luik en Gent, vier uur en achtentwintig minuten enkele reis. Maar het is veel plezieriger dan met de auto – je kunt mensen kijken, en achtertuintjes. We telden wel duizend trampolines, de meeste van die grote lelijke met een vangnet eromheen. Het was een zonnige dag maar er was geen springend kind te zien. Aan elke overweg zaten mensen in hun auto’s kwaad naar de trein te kijken. Een enkeling wuifde terug.

Wij waren al heel lang niet meer in Blankenberge geweest. Tot onze verbazing werd bijna het hele strand er ingenomen door Beach Bars. Ze heetten Life is a Beach, Karma Club en Bamboo Beach, en één uitbater had van ‘beach’ een initiaalwoord gemaakt: Best Escape Anyone Can Have.

Mensen geloven eender wat, zei mijn vrouw. Zeker in het Engels.

Voor de gewone strandganger, zo een die niet tegen betaling in Best Escape Anyone Can Have wil gaan zitten loungen, is de ruimte nu sterk beperkt. Wij vroegen aan een Blankenbergse vrouw op de dijk waar die nu allemaal moesten gaan zitten. Ginds, voorbij de pier, zei ze wuivend. Plaats zat. Ze vond de Beach Bars stellig een grote meerwaarde voor Blankenberge. Ge zit er comfortabel, ge kunt er drank bestellen en ge kunt uw gsm laten liggen als ge gaat zwemmen. En uw kinderen kunnen er niet uit, die kunnen niet meer verloren lopen, mohow.

In bijna elke Beach Bar stond een plastieken piratenschip, of een springkasteel. Hier waren er wel springende kinderen. In Zevekote staat hun trampoline te verkommeren, zei mijn vrouw lachend.

De zee is altijd blauwer aan de kust, zei ik.

Wij gingen in een brasserie op de dijk een Rodenbach drinken. Wij konden de zee nog net zien, tussen de withouten loungezetels en een oranje opgeblazen dinosauriër door. Op de Zeedijk, vlak voor onze neus, reden stapvoets toeristenauto’s voorbij, zoekend naar een parkeerplaats.

Zolang mensen het logisch blijven vinden dat ze hun SUV op drie meter van het strand kwijt kunnen, zal het nooit beteren, zei mijn vrouw. Dan mag Groen van de salariswagen nog hét onderwerp van de verkiezingen maken. Salariswagens zijn het probleem niet, de Vlaming is het probleem. Als je dat probleem wil oplossen, moet je er eerst en vooral voor zorgen dat er goede alternatieven bestaan. Een openbaar vervoer waar je echt iets aan hebt, stipt en comfortabel en betaalbaar. Desnoods gratis. Het zou van durf en inzicht getuigen als je dié kolossale stier bij de hoorns zou durven te vatten, in plaats van tegen de mensen die met de auto rijden te zeggen dat het gedaan moet zijn met hun wangedrag. Het zal veel kosten – tijd, geld én moeite, en het zal je niet de prijs voor het meest sexy verkiezingsthema opleveren, maar je doet wel als enige je politieke plicht, mohow

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden