Maandag 14/10/2019

Opinie Stefaan Lammens

Ruhe in Frieden, Herr Lauda

Stefaan Lammens volgde als VRT-sportjournalist onder meer de formule 1. Hij is communicatiemanager bij de Belgische Ruitersportfederatie.

Ik kan me niet herinneren of ik de horrorcrash van Niki Lauda op de Nürburgring bewust heb meegemaakt. Toch niet in dezelfde mate als de fatale crash van Ayrton Senna in Imola. Dat was al 17 jaar later. Toen was ik 26, zat ik verweesd naar het scherm te kijken, denkend dat het niet echt was. 

Senna was een god die toch sterfelijk bleek te zijn. Niki Lauda had niet het aura van een Senna, maar had wel ook dat imago van de onoverwinnelijke. Met één verschil: Lauda leek nooit de held van de hele wereld te wíllen zijn. Integendeel, nuchterheid primeerde bij hem. Groteske grandeur was niet aan hem besteed. 

Lauda durfde zelfs toe te geven dat hij bang was. Daarom had hij zijn collega’s net voor die bewuste Grote Prijs van Duitsland in 1976 gevraagd om de race te boycotten. Véél te gevaarlijk bij zwaar regenweer. Zijn collega’s waren het niet eens met Lauda, het gevolg is bekend. Zijn tollende Ferrari-vuurbol blijft op mijn netvlies gekleefd, maar heb ik dat toen live beleefd?

Het zou wel kunnen, want in die tijd – ik was 9 in 1976 – was ik al sportverslaafd. En in die tijd kwamen ook andere sporten dan voetbal en wielrennen vaak aan bod. Toen werden basketbal-, volleybal- en handbaluitslagen nog een voor een voorgelezen in Sportweekend. Stel je voor! Uiteraard was er minder (live)sport op tv. Toen bleef je daar dus echt nog voor thuis. Om Jacky Ickx te volgen, die in de nadagen van zijn formule 1-carrière reed. Ik, kleine jongen, was fan. 

Vechten met je bolide

Sporthelden uit die tijd waren ‘grotere’ helden dan die van nu, wil ik graag geloven. Formule 1-wagens waren toen bijlange niet zo gesofisticeerd als die van nu. Je moest er vaak mee ‘vechten’ om een race te kunnen uitrijden. Die andere drievoudige wereldkampioen Jacky Stewart beschreef ooit eens een rijdersvergadering net voor de start van het seizoen. “Er werd ons gezegd: ‘Kijk naar de man links en die rechts van jou. Met wat geluk blijven er op het einde van het seizoen twee van jullie levend over.’”

De topfilm Rushover het duel tussen Lauda en zijn rivaal James Hunt, heb ik meerdere keren gezien, maar gaf wel een enigszins vertekend beeld van de werkelijkheid.  Lauda en Hunt haatten elkaar echt níét. En toch, als je amper veertig dagen na je eigen bijna-overlijden weer plaatsneemt in je bolide omdat je de F1-races vanuit je ziekbed niet meer kon aanzien én omdat je wist dat je nog opnieuw wereldkampioen kon worden, dan zegt dat alles over passie. Het bloed dat uit zijn helm stroomde en de ondraaglijke pijn nam hij er maar bij. 

Die romantische passie las ik in 2013 nog altijd op het gezicht van Niki Lauda toen ik hem enkele dagen voor de Grote Prijs van België interviewde voor Sportweekend. Rechtdoor in het gesprek zonder enige grootspraak, eenvoudig als mens. Een held die terecht trots was op zijn drie wereldtitels zonder een held te willen zijn. Ik was er even niet goed van, toen ik het droevige nieuws vanmorgen vernam, al was het ook geen verrassing. De man heeft genoeg afgezien in zijn leven. ‘Een van de allergrootsten uit de geschiedenis van de autosport’, die titel nemen ze hem nooit af. Ruhe in Frieden, Herr Lauda.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234