Dinsdag 22/10/2019

Column

Rond de nek van je dochter bungelt een medaille en in jouw oog een traan

Beeld Damon De Backer

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (10) en Missy (6).

Het is een doodgewone donderdagvoormiddag en er staat een fijn lijntje water in je ogen.

Een Whatsapp-berichtje valt binnen tijdens een van je vele vergaderingen. Je geliefde stuurt een foto door. Daarop: je doornat geregende ­dochter. Ze straalt, ondanks die regen. Ze staat op een ereschavot, rond haar nek bungelt een medaille. De scholenveldloop is goed gegaan. Het is die eenvoudige vaststelling die een traan doet opwellen. Een traan van blijdschap.

Even later nog een berichtje. Nu een video van je zoon, die op zijn beurt naar een ereplek snelt. Jullie zijn vandaag wel ­gezegend. Niemand hoeft afgunstig te zijn op het palmares van de ander. Dat scheelt alweer in het geruzie.

Opnieuw overvalt je ­datzelfde gloedvolle gevoel van, ja, van wat eigenlijk? Ouderlijke trots is een raar beestje. Het gaat niet om de uitslag. Ouders wier kinderen als vijfde, tiende of voorlaatste over de streep crossen, mogen best even trots zijn.

Kijk naar de vele berichten op sociale media van vaders en moeders die fier de uiteraard goede rapport­cijfers van het kroost meedelen. Dat kan pocherig ­overkomen: het slimme kind als ­statussymbool. Het moet ook knap vervelend zijn voor kinderen en gezinnen bij wie de resultaten ­tegenvallen.

Snoeverij

Toch weet je wel zeker dat ­snoeverij niet het punt is van die ouders. Wat dan wel, vraag je je af, terwijl je stiekem op je bureau nog een keertje kijkt naar het filmpje van je zoon die luid aangemoedigd naar de finish rent.

Opluchting, dat is het. Ouderlijke trots vertrekt bij opluchting. De foto’s van blije, genietende kinderen tonen aan dat het goed met ze gaat. Ze zijn gezond, ze zijn wijs en straks zullen ze op eigen benen met hun eigen talenten hun plek in de wereld kunnen zoeken. Oef, ze kunnen zonder jou voort.

Een negen voor wiskunde, een geslaagde pas de deux of een winnend doelpunt: elke ouder aan de zijlijn is er blij mee. Niet om te bewijzen dat het eigen kind beter is dan dat van een ander. Wel omdat het ­geruststelt. Dat kind van jou, dat komt er wel. Ergens. Ooit.

Juist daar gaat het bij de categorie al te fanatiek supporterende ouders weleens fout. Zij kunnen er geen vrede mee nemen dat hun kind ergens ooit iets bereikt, ze willen dat dat kind precies dat bereikt wat zijzelf voor ogen hebben. En vaak ook: waar ze zelf eerder faalden. Het is iets waar jijzelf – absoluut non-talent in gelijk welke sport – beter waakzaam voor blijft.

Terwijl je ’s avonds laat nog door moet werken, hoor je vanuit de slaapkamer een bekend geluid. Gejoel van ouders die kinderen aanmoedigen. Je geliefde is voor het slapengaan nog eens naar het filmpje van je lopende zoon aan het kijken. Zelf ken je de beelden inmiddels uit het hoofd. Hoe hij voorbij de camera komt gelopen, borst vooruit in zijn rode capuchon.

En je weet wat zijn moeder voelt, terwijl ze nu naar hem kijkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234