Maandag 21/10/2019
Hugo Camps. Beeld Bob Van Mol

Column

Puigdemont heeft zich gezellig ingegraven in de residentiële bourgeoisie van Brussel

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps.

En weer zit Carles Puigdemont in de media te glunderen, terwijl de representativiteit van de Catalaanse separatist nihil is. Ja, hij had een boekje geschreven over de Catalaanse crisis, maar het is Pravda-literatuur over de eigen navel. Een schuldbekentenis – het minimum aan fatsoen – is niet meegenomen.

Puigdemont staat symbool voor de perversie van het ambt. Na de door hem geëntameerde onafhankelijkheidsverklaring van het Catalaanse parlement is hij naar België gevlucht. Hij heeft zich gezellig ingegraven in de residentiële bourgeoisie van Brussel, maakt geregeld een reisje door Europa, laat zich fêteren op congressen. Ondertussen zitten zijn politieke vrienden in Madrid in de gevangenis. Zij betalen de prijs voor een krakkemikkig referendum en hun trouw aan het Catalaanse volk. Tot het kransje politieke gevangenen hoort ook Carme Forcadell, oud-parlementsvoorzitter van Catalonië, de vrouw die door Jan Peumans is aangeschreven met een vlammende brief die tot een diplomatiek incident tussen Brussel en Madrid heeft geleid.

Terwijl Puigdemont zich wentelt in de egards van zijn ex-presidentschap van Catalonië doorstaan de kompanen uit zijn oude regering de genadeloosheid van het Spaanse gevangenisregime. Dan heb je niets meer te zeggen in een duidingsprogramma van de VRT. Dan ben je een schaamteloze lafbek.

Even deed het gerucht de ronde dat de banneling op de lijst van N-VA zou staan voor de Europese verkiezingen. Puigdemont is kind aan huis bij de Vlaams-nationalisten die ook dromen van onafhankelijkheid, maar die droom hebben ingeruild voor het pluche van de regeringsbanken. Retorisch, bij monde van onder meer Geert Bourgeois, betuigen de leiders van N-VA fragmentarisch nog een waterige verwantschap met het onafhankelijkheidsstreven van de Catalanen, maar tot enig activisme komt het niet. Het blijft bij protocollaire windowdressing. De lijstvorming is weggedwarreld als sneeuw.

Puigdemont verklaart zich in zijn boek verbijsterd door het nihilisme van Europa in de Catalaanse kwestie. Lachwekkende verontwaardiging. Met het referendum en de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring hebben de Catalanen zich buiten de instellingen van Europa geplaatst. Ook Puigdemont deed dat. Hij speelde even met de gedachte zich via Skype te laten beëdigen door het Catalaanse parlement. Zelf durfde hij niet aanwezig te zijn in Barcelona, want de aanklacht van rebellie en verduistering van overheidsgeld staat nog steeds. Skype dus – dan maak je van de democratie een stripboek.

Een ex-president die boeken schrijft en van de ene tv-studio naar de andere pendelt, maar niet het lef heeft zijn politieke vrienden in de cel te vervoegen, bedient alleen nog zijn persoonlijke ijdelheid. Figurant, gedegradeerd tot de Van Rossem van Catalonië.

Een leider die recepties afdweilt, pamfletten schrijft en niet meer omkijkt naar zijn naaste volgelingen in de cel is een aberratie van het politieke fatsoen. Zijn woorden zijn losse flodders van een politieke narcist.      

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234