Dinsdag 15/10/2019
Freya Van den Bossche. Beeld Eric de Mildt

Column

Politieke journalisten allemaal: vraag eens iets anders

Schrijvende medemens Guillaume Van der Stighelen en marktonderzoeker Jan Callebaut schrijven om beurten de column op vrijdag.

Interviews met politici vertellen veel over wat de pers bezig houdt. Je zou denken dat dat vooral de ideeën zijn. Over de samenleving en hoe we die het best organiseren. Maar het tegendeel is waar. De pers heeft vooral veel belangstelling voor de status en het machtsspel die ze zich bij een politieke functie inbeelden. Over percentages van populariteit en over winnen en verliezen.

Een voorbeeld uit eigen huis. Deze week werd mevrouw Freya Van den Bossche, drie keer federaal en één keer Vlaams minister, geïnterviewd naar aanleiding van het feit dat ze haar functies neerlegt.

"Maakt u zichzelf nu niet overbodig ?"

Ze lacht het weg met de opmerking dat hiërarchie niet belangrijk is. Elke journalist moet toch ook niet per se hoofdredacteur zijn.

"Moeten uw oude collega's uw voorbeeld volgen? Gaan jullie zo 20 procent halen?"

Ze breekt een lans voor de nieuwe generatie. Ze praat over de noodzaak om hen uit de schaduw te halen, maar dat geloven echte journalisten niet. Echte journalisten weten dat iedereen stiekem droomt van een eigen plek in het darmkanaal van de Grote Baas.

"U kunt natuurlijk Crombez bellen. U hoeft niet naar het hoofdkantoor, want u kent hem goed."

Niet echt een vraag, maar het geeft de oud-minister de gelegenheid om iets te zeggen over wat ze dan zelf in die schaduw gaat doen. Nadenken over de noodzakelijke vernieuwing.

"Weer een vernieuwing, weer een denkoefening. Heeft u daarmee echt genoeg om handen?"

Nee, hoor je haar denken, ze gaat ook nog konijnen kweken.

"Als uw carrière hier stopt, bent u dan nog gelukkig?"

"Maar u moet toch nog dromen hebben?"

Even moet mevrouw Van den Bossche gedacht hebben dat ze met dromen bedoelen: haar idealen, haar ideeën die ze verwezenlijkt wil zien. Maar met dromen bedoelen echte journalisten een ronkende titel op je kaartje.

"Uw ambitie is toch het burgemeesterschap van Gent?"

Ze oppert dat het onkies is om over die functie te praten, de huidige burgemeester is net geopereerd. Dan gaan de journalisten maar diep, heel diep.

Guillaume Van der Stighelen. Beeld Karoly Effenberger

"Mist u het heftige leven op het kabinet nooit?"

Ze zucht, zegt dat ze er goede en minder goede herinneringen aan overhoudt en ze kijkt op haar horloge. Daardoor kijken ook de journalisten op hun horloge en sluiten ze af met nog een laatste vraag van gelijkaardig wereldbelang.

"Welke ervaringen hebben u eigenlijk zo evenwichtig gemaakt?"

"Getuigenissen van mensen op hun sterfbed", antwoordt ze. Spreek dat maar eens tegen.

De vragen die hier gesteld worden zijn schoolvoorbeelden. Over belangrijk zijn. Over procenten. Over hiërachie. Over persoonlijke ambities. En ook, bijna over het hoofd gezien, of haar carrière misschien moeilijk te combineren was met het huishouden. Al werd die vraag voor de gelegenheid geherformuleerd tot: "Speelt balans tussen werk en privé mee in uw beslissing?" Netjes en gender neutral. Bravo.

Ach, het is maar een voorbeeld. Er zijn ergere interviews. In alle media. En ik begrijp dat het niet makkelijk is om lezers en kijkers geboeid te houden over maatschappelijke aangelegenheden. Maar toch, politieke journalisten allemaal, met de hand op het hart en met oprechte achting voor jullie werk: vraag eens iets anders. Dank u.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234