Zondag 16/06/2019

John John & Missy

Poes Minoes is de olie op de familiale golven

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). 

Beeld Tim Coppens

Het is zo’n zeldzame ochtend waarop je met de kinderen niet mee naar school kan fietsen. Papa moet werken. Je staat in de gang om afscheid te nemen. John John komt op je af. Je buigt je hoofd voor een kus, maar jij bent het niet die door je zoon omhelsd wordt. Hij grijpt naar de kat die je in je handen houdt om ze het ontsnappen te beletten. Een lange intieme knuffel volgt. Met de kat. Dan draait hij zich om en verdwijnt. Dag jongen, veel plezier op school.

God weet dat je niet van de yoga of zweeftherapie bent. Wat je ziet is wat je krijgt, die ingesteldheid. Maar berichten over het weldadige effect van gezelschaps­dieren op hun menselijke huis­genoten zal je voortaan met interesse lezen. Je ziet die helende kracht dagelijks voor je eigen ogen bevestigd bij je kinderen.

Dankzij Minoes, de poes.

Het is lastig om precies de vinger te ­leggen op waar dan die positieve impact zit. Het is niet zo dat je kinderen van ’s ochtends tot ’s avonds met de kat aan het dollen zijn. Soms krijgt ze urenlang geen aandacht. Wil ze ook niet. Dan ligt ze gewoon te spinnen of te ­slapen in de zetel die ze zich nogal assertief toegeëigend heeft.

Is het die vanzelfsprekende ­luiheid die een rustgevend effect heeft op het jonge geweld in het gezin? Alleszins is Minoes de olie op de familiale golven. Zelden dient er nog geroepen te worden, noch door jou, noch door de kinderen.

Zeker voor je zoon is de poes snel een betrouwbare kameraad geworden. Voor jongens van een jaar of negen kan gevoelens uiten knap lastig beginnen worden – een remming die, zo weet je uit ervaring, soms nooit meer weggaat. Dan is een kat een handige geleider.

Niet dat John John dagelijks het hart uitstort bij haar. Soms gaat hij zwijgend, hoofd tegen kopje, bij haar zitten. En dan gaat het weer beter. Je vindt het prachtig om te zien.

Bij het slapengaan dient de kat mee naar boven te gaan, vinden de kinderen. Dat wil ze ook zelf wel, maar soms ligt ze dus gewoon ­beneden te dutten. Dan streelt en knuffelt je zoon haar met net een tikje meer kracht, zodat ze toch weer wakker wordt en achter hem aan trippelt. Iedereen ­gelukkig.

Boven in de ­kinderkamer wacht Minoes een duivelse keuze: op welk bed zal ze gaan liggen? Eigenlijk is er geen keus: de kat moet en zal, via het trapladdertje, boven in het stapelbed bij je zoon belanden. Zo niet kan de slaap niet gevat worden. Ontroostbaar kinder­verdriet.

“Zelfs Minoes wil niet bij mij zijn.”

Tot ze toch de klim naar boven maakt. Met een zucht verdwijnt alle spanning uit het negenjarige kinderlijfje.

Slaapwel jongen, zeg je.

Slaapwel, antwoordt John John en het is niet zeker of hij dat tegen jou of tegen de kat zegt.

Maar dat is ook helemaal niet erg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden