Dinsdag 25/06/2019

Column

Plotseling stond Willy Courteaux naast mijn bureau. En hij zong: "Oh Oh Oh Oh Oh"

Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie en wat hem heeft ontroerd.

Misschien zal straks blijken dat het de mooiste dag van mijn leven was. Ik stapte toen in die winter van 1973 het statige gebouw in, aan de Livornostraat 97, waar de Editions Dupuis huisden. Ze gaven Humo uit, en heiligenbeeldjes, en het omroepblad Télémoustique, en het voor moderne vrouwen bestemde Mimo en de stripbijbel Robbedoes, en terwijl ik de statige trap opklom die leidde naar Het Heilige der Heiligen, het bureau van de Heer Mortier, Guy, uit Dilbeek, beeldde ik me in dat ik op de overloop Guust Flater zou tegenkomen, of tenminste toch Juffrouw Jannie.

Marc Didden. Beeld Johan Jacobs

Maar de werkelijkheid was nog beter. In die gang waar het plankier genadeloos kraakte en de geur van mijn favoriete drug – boenwas – me toewaaide, maakte ik ter linkerzijde een deur open en stond ik in no time op korte afstand van de Beatles.

Of tenminste van hun plaatsvervangers hier op aarde: Mortier zelf, het goddelijke tweespan Piet Piryns en Herman de Coninck, de volksschrijver Guido Van Meir, de mad scientist Daan Delannoy. En bij de kopieermachine, een populair stuk speelgoed in die tijd, trof ik ook Ever Meulen aan. Veel méér dan een tekenaar. Eigenlijk helemaal op zijn eigen een strekking binnen de rock-’n-roll.

En dan heb ik het nog niet eens over Herman Selleslags gehad, die op die dag afwezig was vanwege actief in zijn donkere kamer. Of over Willy Courteaux. Die een eigen reservaat bewoonde waar pijp en toebak, boekenmolm en gelukkig ook boenwas regeerden. Ik kende hem toen al heel mijn vijfentwintig jaar jonge leven vanwege de puntige antwoorden die hij bedacht bij de lezersbrieven in die fantastische oefening in democratie die ‘Open venster’ heette. En ik had op de toneelschool ook geleerd met welk een brio hij de hele Shakespeare door de vertaalmachine in zijn brein gehaald had. Ik had niets dan respect voor hem.

Willy Courteaux. Beeld rv

En ik merkte ook al snel dat hij in de dagelijkse omgang een geweldige kerel was. In voor een grap, maar evenzeer voor een diepgravend gesprek. Hij was van de bende van Bach, ik van die van de Beatles, maar dat vormde geen enkele hindernis. En hij kon lachen als de beesten. Ook met zichzelf. Eén keer was ik daar zelf de oorzaak van. Hij had een of andere erepenning gekregen, als waardering voor zijn omzetting van de Bard. En ik zei hem – helemaal gezogen uit mijn duim – dat ik in The Guardian gelezen had dat de Universiteit van Oxford zijn Shakespeare zo geniaal vond dat ze besloten hadden hem weer naar het Engels te vertalen. Dat vond hij geestig.

Nauwelijks tien jaar later stond hij plotseling naast mijn bureau. En hij zong: “Oh Oh Oh Oh Oh.” Trots dat hij niets van rock wist, meldde hij dat hij op Radio 1 een song gehoord had die hij leuk vond en die ging van “Oh Oh Oh Oh Oh”.

“Ken je dat lied?” vroeg hij en ik meldde dat het wellicht om ‘O Superman’ ging, van de Amerikaanse performance-artieste Laurie Anderson.

Ik vertelde er ook bij dat de ondertitel van die vreemde hit ‘(For Massenet)’ luidde en dat vond hij geweldig want Jules Massenets opera Le Cid, waaraan Andersons creatie zeker schatplichtig is, behoorde tot zijn favoriete lyrische werken.

Ik kwam Willy de laatste jaren nog vaak tegen in de stad, omdat hij in mijn buurt woonde. Soms met zijn vrouw, soms met zijn hond, soms alleen. Ik was altijd blij hem te zien. En ik heb er ook nooit rekening mee gehouden dat hij er op een dag niet meer zou zijn.

En ik ga dat ook niet doen. Ik ga naar Willy and the Poor Boys luisteren, een lp van Creedence Clearwater Revival, een plaat die hij zeker niet kende. En ik ga dan zeggen: “Willy, jij zult altijd Willy zijn. En wij, wij zijn zonder jou niets anders dan de Poor Boys.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden