Donderdag 04/03/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Plots voelde ik daar, aan die elektriciteitskast, een zee van mogelijkheden

Julie Cafmeyer is columnist.

Hier om de hoek is een café waar ik elke middag soep ga halen. Het is een moment waarop ik een praatje met een vreemde sla, oogcontact maak, glimlach naar iemand. Enkele dagen geleden zag ik paniek in de ogen van de uitbaatster. Er stonden meer dan acht mensen – weliswaar op afstand, maar toch – buiten met elkaar te praten. 'Jullie mogen hier niet staan!' tierde ze terwijl ze wild tekeerging met een rol afzetlint in haar hand. Even dacht ik dat ze ons ging vastbinden, maar ze gebruikte het lint alleen als dreigement, als een lasso die ze uiteindelijk niet naar ons toe gooide. In een mum van tijd was iedereen verdwenen.

Geïrriteerd stapte ik met mijn pompoensoep en cappuccino enkele meters verder, en zette me aan een elektriciteitskast. Ik probeerde mijn woede te bedwingen, ademde diep in, diep uit, keek naar de hemel en dacht: Waar is de genade? Een minimum aan mededogen, alstublieft. Een ruimte waar ik even vrijaf kan nemen van de constante angst voor boetes, controles en virussen. 

Ik zette mijn soep en koffie op de elektriciteitskast die nu dienstdeed als tafeltje. Heel gezellig was het niet. Op de elektriciteitskast hing een onheilspellende sticker die me waarschuwde voor mogelijk gevaar. Zo'n gele stikker met een zwarte bliksemschicht. Naast mij stond een boom omringd door oude fietsen en stinkende vuilzakken. Toch was ik te koppig om me weg te laten jagen. Ik verlangde naar gezelschap, en was bereid om hier net zo lang te staan tot iemand zich bij mij zou voegen.

Mijn medemens die ook behoefte heeft aan contact. Mijn medemens met wie ik kan roddelen over de pers die zich tegenwoordig bezighoudt met het verklikken van een minister die misschien op skivakantie was. Mijn medemens tegen wie ik mijn verontwaardiging kan uitspreken over een regering die blijft investeren in farmabedrijven die kiezen voor winst in plaats van mensenlevens. Hier, op deze smerige plek, zal ik wachten op mijn medemens die verlangt naar perspectief, die beseft dat toekomstplannen niet alleen gemaakt worden aan de hand van cijfers, dat niet alles wat levensnoodzakelijk is, kan gevat worden door een getal.

En dan zal ik de volgende dag terugkomen met een muziekbox, plastieken bekertjes en cava. Ik zal dat nummer opzetten van The Subs, ‘I Want To Dance Again’. We zullen filosoferen over hoe we ondanks een crisissituatie toch nog kunnen leven. We zullen samen zingen omdat we weten dat verdeeldheid en ons laten opsteken tegen elkaar, nooit een oplossing kan zijn, voor niets. We zullen ons naar de klote drinken als we dat nodig vinden. We zullen erkennen dat een leven zonder plezier, geen leven is. We zullen onze verontwaardiging uitspreken. Ja, plots voelde ik daar aan die elektriciteitskast een zee van mogelijkheden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234