Vrijdag 06/12/2019
Hugo Camps. Beeld Stephan Vanfleteren

Column

Pikante foto’s delen is een gewilde vorm van zelfbevrediging

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Sexting moet kunnen. Dat zegt Yasmin Van Damme, beleidsmedewerker bij Child Focus. “Het maakt deel uit van de seksuele ontwikkeling van jongeren. Vragen om ermee te stoppen, is zinloos. Maak er eerder standaardkennis in een lessenpakket van.” Voor de vijftienjarige jongen uit Ninove komt ook dat te laat. Vlak voor zijn wanhoopsdaad werd een naaktfoto van hem verspreid op Snapchat. Ingrijpender kan een gevolg van sexting niet zijn. Het verspreiden en uitwisselen van naaktfoto’s zonder toestemming van de minderjarige is trouwens strafbaar. Maar in de heersende naaktzwendel wordt daar niet naar omgekeken. Het naakt is nu eerder vrijgevochten dan de geest.

Vroeger moest je op de kermis in de rups kruipen om een bloot been van een meisje te proeven. Nu kun je je er uren aan vergapen op Instagram. Op internet komen meer blote dames voorbij dan op het strand van Oostende. Pronken met ontbloot bovenlijf is niet meer alleen subcultuur van hooligans, ook ‘normale’ jongeren zijn gegrepen door sexting. Pikante foto’s delen is een gewilde vorm van zelfbevrediging.

Het naakt is ontdaan van schunnigheid. Het leidt tot lust en kunst en injecteert zelfvertrouwen. 'Wie wil er nou een naakte moeder' is een retorische vraag die niet meer gesteld wordt. Niets lekkerder dan in je blootje door het huis kachelen is de veelgehoorde mantra van ouders en kinderen. Pudeur is ouderwets.

Het delen van naaktfoto’s kan ook ontaarden in foute boel. Soms is het ordinair pestgedrag met de onherstelbaarheid van de insinuatie. Dat verwekt bij jongeren grote eenzaamheid. Wanhoop zelfs. Juist in de ratrace naar stoer en bloot worden grenzen van privacy overschreden en ontstaan trauma’s. De heersende beeldcultuur wordt dan als fataal ervaren. De niet te temmen vermenigvuldiging van sociale media als een obsessie.

Weg gelukkige jeugd

In de lagere dorpsschool was ik de enige jongen die schoenen droeg. Ik heb gesmeekt om klompen, maar dat mocht niet van mijn moeder, die zelf lerares was. Tijdens de speeltijd kwamen de dappersten onder de Galliërs in een kring om me heen staan en plasten met wreed genoegen mijn schoeisel zeiknat. Ik meende altijd een grijns te ontwaren bij de toezichthouder verderop. De vernedering was ondraaglijk. Een trauma is het niet geworden, maar ik denk er vandaag, zestig jaar later, nog steeds aan. Plasseks is overigens nooit nog een beklijvende opwinding geworden. Ik ben erg blij dat er in die jaren geen foto’s werden genomen. Er was ook geen schoonheid te bekennen in dat kransje slingerende lullen.

Er zal nu weer gezegd worden dat die jongen uit Ninove labiel was en aan zelfhaat leed. Een wanhoopsdaad wordt zelden aan de maatschappij toegeschreven. Dat hij zich door de verspreiding van een naaktfoto zo diep gekwetst voelde dat schaamte het overnam van het leven is een gedachte die als een kwade vlieg wordt weggeslagen. Pesters delen niet gauw schuldgevoelens.

Er wordt ons ook niet geleerd naakt te zijn. Nog steeds bederven restanten van het obscurantisme de pret of wordt er in stigma’s gedacht: hoer en homo. Misschien moet het lessenpakket van Yasmin Van Damme maar eens beginnen met de opruiming van dat scheldproza, dat geen recht doet aan de huiveringwekkende schoonheid van het naakt.

 Tegen de ordinaire voyeurs van internet in.    

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234