Dinsdag 16/08/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

Père Lachaise is een soort van wanordelijke Boomsesteenweg voor aflijvigen

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Mark Coenen

`Ik was nog nooit op Père Lachaise ­geweest, en dat was voor iemand die een zwak heeft voor laatste rust­plaatsen een vlek op het blazoen.

Dat blazoen is sinds een paar dagen weer helemaal proper.

En gelukkig was het er helemaal het weer voor: Parijs lag onder een grijze koepel van motregen die de straat­stenen deed glanzen als een spiegel.

Ik had de hele tijd het gevoel dat ik in het decor van Le fabuleux destin ­d’Amélie Poulain aan het wandelen was, zeker toen ik op straat een ­magnifiek geconserveerde Citroën DS zag. Ik verwachtte dat elk moment ­Jacques Dutronc zou uitstappen en ­galant Françoise Hardy een hand zou geven, op weg naar hun eerste pastis in Café de Flore.

Het kerkhof is gelegen aan de Rue du Repos, en aan de ingang hangt van het kerkhof hangt een defibrillator: ­Fransen verliezen zelfs in het uur van de dood hun gevoel voor humor niet.

Père Lachaise is, laten we eerlijk zijn, een zootje: een soort van wanordelijke Boomsesteenweg voor aflijvigen, die kriskras begraven liggen op een terrein dat zestig voetbalvelden groot is.

Zelfs met een plannetje is het zoeken naar de naald in een grafzerk, want het zijn er 69.000.

250 doden staan met stip gemarkeerd in de gids, omdat ze tijdens hun leven iets deden wat hen nog een paar ­generaties of wat nadien roem ­opbrengt: ongetwijfeld zijn we gelijk in de dood, maar niet in de herinnering.

Dat zie je ook aan de afmetingen van de graven: sommige liggen in een echt buitenverblijf, met immense, treurende beeldhouwwerken die het gemis nog extra moeten accentueren.

Het geluid van bladblazers verstoort de solemnele sfeer, maar de noeste ­arbeid haalt niet veel uit: vele graven zijn bemost en slecht onderhouden, de namen door regen uitgewist.

Het verval gaat voort, ook na het ­leven.

Vele graven dragen het opschrift dat zij een eeuwigdurende vergunning ­hebben en dus nooit geruimd mogen worden. Wie naast Molière of Chopin wil liggen moet daar wel iets voor ­uitleggen: ‘Les concessions à perpétuité se ­négocient à partir de 10.911 euros.

Een schijntje voor een eeuwig leven, zelfs als je morsdood bent.

Na het obligate bezoek aan het graf van Jim Morrison besluiten we op zoek te gaan naar dat van France Gall, ­omdat mijn vrouw Parijs niet wil ­verlaten zonder een bezoek aan het graf van haar grootste idool.

Een halfuur dolen later lezen we dat zij samen met haar man Michel Berger en dochter begraven ligt op een ander kerkhof: dat van Montmartre.

Hun grafmonument is een soort van serre, waarvan de symboliek mij ­enigszins ontgaat. Er ligt een citroen in, wat voor mijn vrouw, die op alles wat ze eet citroen doet, een geheid ­teken uit het hiernamaals is.

Geheel vergenoegd steken we een kaars aan in de Sacré-Coeur.

Ik heb geen kleingeld bij me, maar je kan er ook betalen met Payconiq.

De vooruitgang staat voor niets.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234