Dinsdag 26/05/2020
Hugo Camps.Beeld DM

ColumnHugo Camps

Pas laattijdig heeft Freya Piryns ontdekt dat Groen evengoed een machtskluwen is van postjes en zetels

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Als een rimpeling in het water verdwijnt ze uit de politiek. Pas laattijdig heeft ze ontdekt dat haar partij Groen evengoed een machtskluwen is van postjes en zetels. Ze was te timide voor stennis en bezweringen. Dan eindig je vreugdeloos onder de pletwals van populisten. Jaja, ook Groen schuwt de demagogie niet.

Freya Piryns is niet zonder betekenis geweest, als Antwerps gemeenteraadslid en senator. Maar ketelmuziek lag haar niet en dan sneuvel je toch als lijstduwer voor het Vlaams Parlement. Haar 15.000 voorkeurstemmen waren ook niet genoeg om verkozen te worden voor een federaal zitje. Na twintig jaar als politica legt ze het bijltje neer. Moe en gedegouteerd. Wel altijd een backbencher met moreel gezag geweest. Maar ze heeft haar partij zien ontaarden van Jos Geysels naar Kristof Calvo, van even bevlogen als naïef idealisme naar brute macht. De club lijdt aan hetzelfde menselijk tekort als de traditionele partijen: de ijdelheid van Wouter Van Besien, de intriges van Kristof Calvo, het onnozel hoge suikergehalte van Meyrem Almaci.

Freya was een dossiervreter die weinig investeerde in kokette semantiek. Ze was een stil water met het wenkbrauwenspel van de ernst en dan word je overruled door patsers en seuten. Ze depersonaliseerde haar engagement en dan blijft er weinig erbarmen over bij partij en kiezers. Het arbeidsethos was te antiek voor groen snobisme. De laatste jaren van haar actieve politiek leven waren een kroniek van een aangekondigd afscheid.

Nog bevuilde ze haar broodrovende partij niet, maar haar uitgeblust activisme sprak boekdelen. Het enthousiasme van vele jonge politici wordt in de knop gebroken door lukraak favoritisme van de alte kameraden. Zonde, zonde, zonde.

Freya Piryns.Beeld ID/Eric De Mildt

Freya Piryns was geen communicatierat. Ze heeft nooit gebruikgemaakt van haar bekende vader en speelde niet op haar feministische flank. Ecologist in hart en nieren, dat wel, zei ze zelf. In de strijd om de Lange Wapper werd het persoonlijker. Ze schreef een protestlied tegen de Oosterweelverbinding. Fors, maar vulgair noch kwetsend.

Haar huwelijk met Open Vld’er Willem-Frederik Schiltz leidde in partijkringen tot achterbaks gegniffel. Zo gaat dat met zogenaamde progressieve partijen: aan de voorkant extreme tolerantie, in de achterkeuken worden andersgezinde meningen doodgeknepen. Gelukkig voor Groen is er nog Petra De Sutter, een kroonjuweel van gelijkheid en emancipatie. Een schaarse politica met geloofwaardigheid die haar engagement compromisloos belijdt. Een vrouw om lief te hebben.

Dat was Freya Piryns ook, maar ze leende zich niet voor koketterie. Voor haar was politiek iets heel serieus. Geen koffieklets, geen parade, het hoofd gebogen over de samenleving.

Op Facebook schrijft ze dat de politiek haar de laatste jaren begon op te vreten. Het was geen genoegen meer om aan politiek te doen. “Daarvoor zijn net een keer te veel de poten van onder mijn stoel weggezaagd.”

Haar ontslag is een nederlaag voor de politiek. Het zou Groen sieren mocht de partij op de komende Internationale Vrouwendag niet al te pathetisch uitpakken met begrippen als gelijkheid en emancipatie. Bezinning over het sluipende machismo is urgenter.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234