Woensdag 21/04/2021
Stavros Kelepouris. Beeld DM
Stavros Kelepouris.Beeld DM

StandpuntStavros Kelepouris

Parlementaire controle mag meer zijn dan vragen: ‘Minister, wat vindt u van uw eigen beleid?’

Stavros Kelepouris is journalist.

Wie de politieke zeden van ons land gewend is, kan niet anders dan met verstomming kijken naar wat zich afspeelt op het Binnenhof. Al een week lang steigert het Nederlandse parlement over vier korte woordjes: “Positie Omtzigt, functie elders”. Dat een kabinetsformatie over de invulling van de postjes zou gaan – ho maar.

Brussel en Den Haag: amper 150 kilometer uit elkaar, maar een wereld van verschil als het op de parlementaire democratie aankomt. Wat in Nederland een schandaal heet, is bij ons gewoon gesneden koek. ‘Functie elders’ is in ons land zowat de standaardoplossing voor politici die een of andere deal in de weg staan. En een beetje minister met ambitie om later een regering te leiden, moet in België toch minstens één keer gelogen hebben over pakweg dansende moslims. Diezelfde Jan Jambon (N-VA) vond het later ook nog eens nodig om het parlement belachelijk te maken door begrotingstabellen achter te houden.

Dat soort minachting voor de volksvertegenwoordiging moeten ze in Nederland niet hebben. De politieke geloofwaardigheid van Nederlands premier Mark Rutte (VVD) werd donderdag van alle kanten bestookt nadat hij betrapt was op een leugentje van niets, een prutsverhaal dat nergens voor nodig was maar voorts totaal onschadelijk was. Net zoals minister Halbe Zijlstra (VVD), die ontslag moest nemen nadat hij domweg bleef volhouden dat hij op bezoek was geweest in het buitenverblijf van Vladimir Poetin – dat was nooit gebeurd.

Wat volgde: een puntig debat, een politieke krachtmeting op het scherpst van de snee, een premier die verantwoording moest afleggen aan vertegenwoordigers des volks die niet langer genoegen namen met flauwe excuses.

Kortom, alles waar onze parlementen zo vaak tekort in schieten. Het Vlaams Parlement is al langer gereduceerd tot een praatbarak waar hoogdravende resoluties over de Myanmarese mensenrechtensituatie met grote trom gestemd worden, maar waar gedwee in de pas van de regering wordt gelopen zodra een dossier wat dichter bij huis komt.

Enkele hectometers verder, in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, is het niet veel beter gesteld. Al te veel parlementariërs van de meerderheid zien hun spreektijd tijdens het wekelijkse vragenuurtje vooral als een moment om hun ministers een bloemetje toe te werpen. Parlementaire controle mag meer zijn dan: “Minister, wat vindt u van uw eigen beleid?”

Tekenend voor de usances van onze volksvertegenwoordiging is de rust waarmee de meerderheidspartijen wachten tot de regering een pandemiewet klaar heeft. Zes maanden na de installatie van het kabinet-De Croo is die wet er nog steeds niet, maar de coalitiepartijen in het halfrond wachten vol geduld af. Het parlement hoeft zich nu ook weer niet té veel te moeien met het covidbeleid – het gaat tenslotte slechts om de vrijheden van het volk.

In Den Haag zou zelfs Mark Rutte dat niet verkocht krijgen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234