Woensdag 18/09/2019

Bijgedachte

Overspeelt Franz zijn Ferdinand?

Franz Ferdinand. Beeld RV/David Edwards

Een nieuwe lente, een nieuw geluid? Zo wil Franz Ferdinand zijn “tweede debuutalbum” alleszins verkopen. Vijftien jaar na ‘Take me Out’, een van dé gitaarhymnes van de jaren nul, verandert de Schotse groep lichtjes van koers én producer om een nieuwe generatie aan te boren. 

Dat doen ze met een sounddesign van de Franse house-producer Philippe Zdar, bekend van de groep Cassius. Alsof Franz Ferdinand daarmee wil zeggen: we zijn méé met onze tijd, hoor! Géén residu van de nillies! En al zeker niet in hetzelfde doodlopende straatje gesukkeld als onze tijdsgenoten van The Strokes, Maxïmo Park of We Are Scientists!

Het is een beproefde tactiek: Korn en The Doors legden het ooit aan met Skrillex om zichzelf te revitaliseren, The Ramones zochten indertijd hun heil bij Phil Spector, Chris Cornell van Soundgarden schuurde even aan tegen Timbaland, …

Te hoog ingezet, altijd verloren?

Eind vorig jaar verrasten Foo Fighters nog door hun album te laten producen door Greg Kurstin, die hits maakte met Adele (‘Hello’), Sia (’The Greatest’) en - nee, écht - Kelly Clarkson (‘Stronger’). Op datzelfde ogenblik doken Queens of the Stone Age de studio in met Mark Ronson. U weet wel, de succesvolle producer achter ‘Uptown Funk’ van Bruno Mars, Robbie Williams, Lady Gaga, Duran Duran en de sublieme soul van Amy Winehouse. Voor de vlucht vooruit stoften Foo Fighters hun Beatles-collectie af, terwijl Ronson de synths uit Bowies Berlijnse periode liet aanrukken voor de Queens.

De groep rond Josh Homme wist vooraf al dat ze haar hand daarmee mogelijk zou overspelen bij het publiek: hoger en risicovoller inzetten dan je je eigenlijk kan permitteren. Voor het kunstoog van de camera liet Homme zich vorig jaar daarom in een spoof video onderwerpen aan een leugendetector. In het filmpje, dat overduidelijk bedoeld was om puristen en kritische fans a priori de mond te snoeren, werd hem gevraagd welke rol Mark Ronson speelde op zijn nieuwste plaat. Homme ontkende diens aanwezigheid in alle toonaarden. Judas had notities moeten nemen. “Whò? Why would we do that?

Tja, waarom eigenlijk?

De mix van rechttoe-rechtane rock met urban, pop of dance is een even moedige als logische keuze voor groepen, die niet steeds uit hetzelfde vaatje willen blijven tappen. Alléén: nieuwe zieltjes lijken ze daarmee zelden te winnen. En de oude zieltjes? Die zweren uiteindelijk bij het verleden, en blijven meestal op hun honger.

In de Amerikaanse hitlijst kwam Villains van QOTSA nochtans binnen op drie, na talloze positieve tot laaiend enthousiaste recensies. So far, so good! Maar in eindejaarslijst van diezelfde Billboard was het album alweer in geen velden of wegen meer te bespeuren. Om een idee te geven hoe de verkoop al na luttele tijd kelderde: zelfs Nevermind van Nirvana, dat intussen een kwart eeuw oud is, haalde diezelfde jaarlijst van best verkochte platen wél nog. 

Foo Fighters kwamen in de Ultratop dan weer binnen op één, maar na twintig weken moet de festivalheadliner zich vandaag tevreden stellen met een povere notering op plaats 193 in de albumlijst. Ter vergelijking: de vertrouwde sound van The War on Drugs staat op dit moment drie weken lànger in de lijst, en haalt nog een #14-notering. Op ruime afstand treffen we Queens of the Stone Age vandaag aan... op #67.

Always Ascending heet de nieuwe Franz Ferdinand. De geschiedenis indachtig, waarschuwt onze glazen bol evenwel eerder voor een neerwaartse spiraal. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234