Maandag 14/10/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Column

Overmorgen barst de hel los. Ouders die hun kinderen naar school brengen, de straten onveilig maken, fout parkeren

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Het is weer zover. Langzaam wordt de stad er meer en meer van doordrongen: de geur van uitlaatgassen, de vergiftigende stank, het fijnstof. De stad slibt langzaam dicht, de auto’s worden weer heer en meester. De stilte verdwijnt. De rust maakt plaats voor het getoeter van gestresseerde mensen in hun blikken huizen op wielen.

Nog voor het echt tot mij doordringt, merk ik het al aan Mr. Wilson, mijn hondje. Hij loopt nerveuzer over straat, blaft sneller, schrikt regelmatig op. Zijn oortjes gaan vlugger plat, zijn staart staat minder pront rechtop en hij snuffelt met minder overgave aan het schaarse groen in de stad. Kwispelen is er al helemaal niet meer bij, tenzij we de stad uitgaan, naar groenere oorden.

Overmorgen barst de hel helemaal los. De eerste schooldag. Ouders die hun kinderen naar school brengen in hun auto’s, de straten onveilig maken, fout parkeren en hun motoren laten draaien terwijl ze snel snel de grotere kinderen met zware boekentassen droppen aan de schoolpoort. En dan de kleutertjes, die achter hun ouders aan snokken als ballonnen aan een touwtje. Lopend tussen de ronkende motoren krijgen zij de volle lading, de uitlaatpijpen blazen het vol in hun gezichtjes. Al 33 jaar woon ik hier, die eerste kleutertjes van toen moeten nu een jaar of 36 zijn en brengen ongetwijfeld op hun beurt hun kroost naar school.

Meestal aanvaard ik het beginnende schooljaar met een zekere gelatenheid. Verheug ik me langzaam op herfstige avonden, op het vroege donker, op de koude wintermaanden. Maar deze keer is het anders, dit jaar wil ik het uitstellen, het ontvluchten.

Ik kan maar geen afscheid nemen van de zomer. Nooit eerder was hij zo stralend en prachtig als de voorbije maanden. Maar het lijkt alsof hij net als ik afgeschrikt wordt door het aanzwellende verkeer. De zomer vluchtte de stad uit. Het land uit. Grijs en somber werden de luchten. Vol benzinegeur.

Ik kon het niet laten en volgde de zon, naar het zuiden. Reed als een dwaas 1.400 kilometer ver tot ik aankwam op de plek waar ik zijn moest. Een verademing. Stilte. Een huis op een heuvel, omringd door iets hogere heuvels, in kilometers geen ander huis te bekennen. Hier kun je eindeloos ver kijken. De enige geluiden zijn die van zoemende bijen, het gefladder van vlinders, af en toe een bromvlieg en het geruis van de bladeren als de wind opzet. Soms iets verder in het dal het geknor van een everzwijn, een hinnikend paard. En heel af en toe, al naargelang hoe de wind staat, hoor je een verre auto of motor als de herinnering aan een angstaanjagende nachtmerrie.

Ik moet denken aan het kleutergeschrei op de speelplaats dat er overmorgen ongetwijfeld zal zijn. Soms wil ik over de tuinmuur heen klimmen om ze op schoot te nemen en te troosten. Hart­verscheurend klinkt dat gehuil. Sommigen houden het dagenlang vol. Hier en daar klinkt er door het snikken heen een bange uitroep: mama.

Ik blijf nog even weg. Tot die eerste schoolweek achter de rug is en zowel kinderen als ouders weer wat gewend zijn aan het dagelijkse ritme. Misschien, als de eerste schoolstress wegvalt, dat mensen weer gaan nadenken, dat er meer ruimte vrijkomt in hun hoofden en dat de kans bestaat dat het tot hen doordringt dat het zo niet verder kan, dat we echt iets moeten ondernemen om de stad leefbaar te maken.

Ik heb een hartsgrondige hekel aan festivals, tout court aan evenementen waar honderden mensen samenkomen, maar deze keer ga ik het doen. Ik fiets volgende zondag, als ik terug ben uit dit paradijs, recht naar het 10-stoetenfestival. Ik ga meelopen met een van de tien stoeten, die vanuit alle richtingen uit Antwer­pen vertrekken naar Spoor Oost. Mee­zingen met de Ringland­band zal ik, de longen uit mijn lijf, en dansen. Alles voor een leefbare stad. Ik hoop u daar te zien want…

Het is nodig, het is zo nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234