Maandag 14/10/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

Over zijn black-out was Mark Rutte diep beschaamd, terwijl het van hem juist een mens maakte

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Nederland keek verschrikt op toen premier Mark Rutte een black-out kreeg tijdens het ultieme verkiezingsdebat. Zo hadden ze de minister-president niet eerder gezien. Mark Rutte is namelijk een doorgewinterde debater die met het parlement speelt alsof het een papieren bootje in de wind is. In het geroezemoes rond de delicate CO2-heffing voor bedrijven bleef hij superieur aan het geneuzel van backbenchers, ook als hij frontaal stond te bluffen. Rutte is de laatste elder statesman van de polder.

Over die black-out was hij diep beschaamd, terwijl het van hem juist een mens maakte. Ook zo schattig was dat hij in volle zaal om hulp riep: “Caroliene!” Helaas kregen we zijn politiek assistente niet te zien, ze was verdampt in de massa.

Rutte wordt getipt als de nieuwe sterke man van Europa. Hij kan in Downing Street 10 in en uit lopen, heeft een goede relatie met de Franse president Macron en een nog betere met Angela Merkel. Hij durft de Amerikaanse president Trump afblaffen.

Begeerde vrijgezel die thuis piano speelt en met zijn vrienden out of the blue een weekje gaat skiën. Eén keer in de week geeft hij les in een Haagse school voor moeilijk opvoedbare kinderen. Zijn liberalisme is donkerblauw, maar als premier swingt hij van compromis naar compromis. Laatst verraste hij de oppositie met de invoering van een CO2-taks voor bedrijven en een verlaging van de energiefactuur voor het dagjesvolk. De eerste klimaatpremier? Rutte is grootgrutter in de uitruil van idealen en principes. Hij doet dat met een immer vrolijke twist.

De Provinciale Statenverkiezingen in Nederland zijn een saaie boel met kurkdroge debatten, ofschoon er voor Mark Rutte veel op het spel staat, namelijk de meerderheid in de Eerste Kamer. De Senaat zit vol met geparachuteerde oude knarren die het bedrijfsleven zeer genegen zijn. Over het algemeen is het een volgzame assemblee, maar eens om de zoveel tijd ontstaat er kortsluiting, zoals in de fameuze nachten van Schmelzer en Wiegel. De twee notoire voormannen brachten de regering bij motie ten val. Het is jarenlang een trauma gebleven in de Nederlandse politiek.

Om de klimaatwet goed te keuren moet de regering straks op zoek naar stemmen in de Eerste Kamer. De verwachting is dat Rutte en de zijnen hun meerderheid verliezen in de Hoge Vergadering. Misschien speelde dat ook door het hoofd van de premier bij zijn black-out in het verkiezingsdebat.

De politiek vergeet niet. Rutte zal nog jaren achtervolgd worden met zijn steeple-discours. Cabaretiers en grappenmakers zullen er niet genoeg van krijgen. Dat juist hij, Mark Rutte, incarnatie van de perfectie, ineens niet meer uit zijn woorden kwam en de naam van assistente Caroliene schreeuwde, was een coup de théâtre, hors catégorie. Waar zat hij met zijn gedachten, was de vraag die op ieders lippen brandde. Rutte zelf was in het geheel niet ontdaan. Hij gaf een humoristische draai aan zijn geheugenuitval.

Ik vond het een sympathiek moment dat de robotisering van vraag en antwoord doorbrak. Politiek werd weer even iets menselijks. Trouwens, mag het misschien, zo’n black-outje? Rutte vliegt naar Straatsburg en Londen om de brexitsaga nog enige richting mee te geven, schittert in het Nederlandse parlement niet door afwezigheid en moet als partijleider van de VVD ook nog eens zijn kiesvee in ere houden. Intussen heeft hij in Europa zoveel gezag verworven dat hij na de verkiezingen wellicht de plaats van Donald Tusk zal innemen. Premier met Europese vleugelslag.

Alleen wil Mark Rutte graag minister-president van Nederland blijven. Hij is een van de weinige toppolitici die naast zijn publiek mandaat ook nog een privéleven met vrienden koestert. Na negen jaar premierschap wordt hij in niets gehinderd door het machtssyndroom. Ook al ziet hij eruit als een boekhouder, de Nederlandse premier moet kunnen lachen. Als de vrienden stilvallen, gooit hij zelf een schater in de groep.

Hoe dan ook, Rutte wacht de komende tijd het vak van pendeldiplomatie. Dat zint hem wel en hij kan het ook. Er is in Europa geen minister-president met zo weinig vijanden. Krengen uit de oppositie noemen Rutte graag Mister Teflon. Het raakt hem niet, hij volgt zijn eigen weg.

Mark Rutte weet wat leed is. Hij heeft het drama van de MH17-vlucht moeten begeleiden en nog een paar calamiteiten en nu moet hij het traumatiserende incident van de schietpartij in een Utrechtse tram inbedden in de nationale canon van verdriet.

 Het zal hem lukken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234