Donderdag 22/08/2019

Opinie

Opvangcentrum Reno in Gent gaat dicht: "Waar moeten de mensen naartoe?"

Het opvangcentrum Reno moet dicht in het kader van de afbouw van opvangplaatsen. Waar gaan de vluchteling dan heen? Niemand kan het hen vertellen. De hulpverleners zijn ten einde raad en kropen in hun pen. 

De Reno-ponton in Gent dat gebruikt wordt als opvangplaats voor vluchtelingen. Beeld belga

Uitgeputte en kwetsbare reizigers zoeken een onderkomen. Herders halen alles uit de kast om hen een veilige en warme schuilplaats te bieden. Koning Herodes vreest dat deze armzalige migranten zijn macht bedreigen en vaardigt een onmenselijk besluit uit waardoor hij hen opnieuw op de vlucht drijft. Het verhaal is 2000 jaar oud maar de werkelijkheid speelt zich nu af in Gent met als protagonisten, de vluchtelingen op het ponton, de burgers van Gent en deze regering.

De vluchtelingen die onderdak vinden op het ponton in Gent zijn uitgeput. Er is de vijftigjarige moeder uit Syrië die neerzijgt in de stoel van de medische dienst. Haar ogen roepen en de kinderen vertalen: "help ons". Een jonge Palestijn uit de Gaza ziet onbestaande helikopters en vliegtuigen op het ponton afkomen. Een Iraanse man zit op het pleintje voor het ponton. Hij staart urenlang voor zich uit. Een uitgedoofde sigaret tussen de vingers. Hij wordt verteerd door schuldgevoel want zijn kind is gedood en zijn vader zit in de gevangenis omwille van zijn politiek activisme. Een Afghaanse jongeling, gevlucht voor de rekrutering door de Taliban, voelt zich niet begrepen want hij krijgt alleen een pijnstiller voor zijn aanhoudende hoofdpijn. Een tiener en zijn zus uit Irak krijgen maar geen contact met hun vrienden in Irak nadat ze hals over kop zijn gevlucht toen hun huis in brand werd gestoken. Een mama uit Aleppo toont op de smartphone een epileptische aanval van haar baby die geboren is in een vluchtelingenkamp in Libanon.

Het personeel van het ponton en de burgers van Gent halen alles uit de kast opdat de vluchtelingen zich veilig en welkom zouden voelen. Met engelengeduld en veel menselijke warmte. Maatschappelijk werkers en verpleegkundigen luisteren naar de verhalen en geven steeds opnieuw dezelfde uitleg, met “handen en voeten”. Therapeuten zoeken samen met de getraumatiseerde bewoners naar een nieuw mentaal evenwicht. Educatieve medewerkers organiseren activiteiten en zorgen voor onderwijs op maat. Vrijwilligers melden zich als buddy en helpen waar mogelijk.

Beeld BELGA

En het werkt. Na drie maanden verschijnt eindelijk een glimlach op het gezicht van de Syrische vrouw als we haar een bemoedigend klopje op de schouder geven. De Palestijnse jongen wordt wat meer baas over de demonen in zijn hoofd. De Iraanse man is dankbaar als we samen met hem een beter onderkomen vinden in Gent. De Afghaanse jonge man leeft zich uit in de fitness. De Iraakse tiener spreekt na 6 maanden accentloos Nederlands en zijn zus geeft alles wat ze kan voor haar studie Wetenschappen-Wiskunde. Ze wil tandarts worden. De mama uit Aleppo kan op consult bij de kinderarts voor haar baby met epilepsie. Voor een toevallige passant lijkt het ponton soms een gezellig multicultureel kamp. Je kan gelach en geween horen en soms gezang. Een bus haalt jonge bewoners op. Ze gaan supporteren voor de Buffalo's, de club van hun nieuwe stad.

En dan komt het onverbiddelijke en onmenselijke verdict uit Brussel. Het opvangcentrum Reno moet dicht in het kader van de afbouw van opvangplaatsen. Waar moeten de mensen naar toe? Niemand kan het hen vertellen. Ze zullen ingelicht worden maximaal twee dagen voor hun “deportatie”. Naar Eeklo, Luik, Duitsland, hun thuisland? Sommigen zijn hier 10 maanden, anderen pas enkele weken. Voor velen is dit hun zoveelste kamp sinds de vlucht uit hun land. En nu nogmaals: herbeginnen. Alles moet weg! Kinderen moeten opnieuw afscheid nemen van hun kersverse klasgenootjes. De inspanningen om Nederlands te leren zijn een maat voor niets voor diegenen die naar Wallonië worden gestuurd. De moeizaam opgebouwde hulpverleningsrelatie voor traumaverwerking moet opnieuw beginnen. Studies afbreken om elders te herstarten? Wat betekent dit voor de veerkracht van die uitgeputte mensen? Hoe lang nog zal het duren vooraleer ze volledig kraken. Als hulpverleners voelen we ons machteloos en het maakt ons woest. Wat is de zin van dit alles? Mensen als pionnen voor politiek gewin en voor het vermeende applaus van de publieke opinie? Er zijn wel degelijk alternatieven voor een humane opvang. En dit is, leden van deze regering, jullie gezamenlijke verantwoordelijkheid.

Peter Decat, huisarts; Prof. Jan De Maeseneer, ondersteuning medisch team; Prof Ilse Derluyn, ondersteuning psychosociaal team; Elien Dewispelaere, psychotherapeute; Ilse Peeters, huisarts; Rupert Vandorpe, psychotherapeut; Hanne Vandueren, psychotherapeute; Ahmad Khalid Zurmati, arts. Ondertekenaars verlenen gezondheidszorg aan bewoners van het opvangcentrum voor asielzoekers Reno in Gent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden