Maandag 17/06/2019
Beeld rv

Column De gebeten hond

Op wolkjes lopen, sinds deze week weet ik dat het bestaat. Een endorfinerush die maar blijft duren

Mark Coenen is columnist.

Synchroniciteit is, naast het laatste en wat teleurstellende album van The Police uit 1983, ‘de zinvolle coïncidentie van uiterlijke en innerlijke gebeurtenissen die zelf niet causaal verbonden zijn’.

Wij citeren hier Wikipedia, de Winkler Prins voor mensen die geen Winkler Prins meer hebben.

Het zijn twee gebeurtenissen die met elkaar te maken hebben, maar het is niet zo dat de ene gebeurtenis de andere heeft voortgebracht.

Ik heb daar de afgelopen week een frappant voorbeeld van meegemaakt.

Op 5 juni 1988 wisselde mijn zus het tijdelijke voor het zeer eeuwige door in een – zo stel ik het mij voor – door pillen en psychose veroorzaakte trance de strijd aan te gaan met een trein, die zij, op de sporen wandelend, niet kon winnen.

En niet wilde winnen.

Het moment van haar dood tekent al 31 jaar mijn voorjaar: een soort van onbehagen en somberheid – waarvan je niet beseft dat het eigenlijk verdriet is – gaan hand in hand met het lengen der dagen en het knappen van verse bloemknoppen.

Op 1 juni 2019 trouwde mijn oudste dochter met een jongeman die men – Gods wegen zijn ondoorgrondelijk – de roepnaam Shearer heeft gegeven. Niet omdat hij eruitziet zoals Alan Shearer – en maar gelukkig ook – en zeker niet omdat hij zo goed kan voetballen. Maar dit terzijde.

De geruchten dat ik op de dansvloer het kalf heb uitgehangen ga ik voor de rest van mijn leven krachtig ontkennen, maar het was een feestje uit de duizend voor een koppel uit de miljoenen.

Drie dagen erna wankelde ik nog een beetje als een jongere oudere door het huis, maar dat kan ook door de verregaande staat van mijn vrolijke dronkenschap zijn geweest.

Op wolkjes lopen, sinds deze week weet ik dat het bestaat. Een endorfinerush die maar blijft duren.

Helemáál gelukkig zijn kan natuurlijk nooit, maar dit heeft er toch veel weg van. Het lijkt, zei ik tegen mijn vrouw die mij liefdevol een glaasje Alka Seltzer aanbood terwijl ze mijn voorhoofd depte, alsof de cirkel rond is.

Deze periode van het jaar zal nu niet alleen meer donker zijn door de dood van mijn zus maar ook, en met de jaren steeds meer, het moment van de herinnering aan dat prachtige feest van de liefde die, ik zeg het gelijk het is, het leven zin geeft.

Zij knikte instemmend en schilde een appeltje.

De baas van mijn vader stuurde hem een meelevend briefje toen mijn zus stierf, met daarbij ook de mededeling dat hij niet op de begrafenis aanwezig kon zijn ‘daar mijn zoon zaterdag trouwt’.

Veel verder kunnen geluk en ongeluk niet uit elkaar liggen.

Sinds zaterdag weet ik dat geluk en ongeluk ook heel dicht bij elkaar kunnen liggen, zij het met 31 jaar ertussen.

‘Dankzij twee gebeurtenissen die met elkaar te maken hebben maar elkaar niet hebben voortgebracht.’

Mijn dochter droeg een ring van mijn zus en oorbellen van mijn moeder.

De cirkel was rond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden