Zondag 25/10/2020
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Op wolkjes liep ik naar huis en nam zijn mannelijke energie in me mee

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven..

‘Pas in de ogen van een man voel ik me echt vrouw.’ Die gedachte schoot gisteren door me heen toen ik nagenoot van de ontmoeting met een man, een nieuwe vriend in mijn leven.

Ik schrok van die gedachte en hoorde meteen het scherpe geluid van omvallende stoelen op een tegel­vloer. Ik zag honderden feministische vrouwen verbolgen en bruusk recht springen. Ik hoorde ze roepen: “Wat zeg je daar? Jij spoort niet helemaal!”

“En toch is het zo”, fluisterde ik terug.

Mijn eerste contact met deze man dateert van 2018, ik zat nog maar net op Twitter en midden in de #MeToo-storm. Ik liet me opjagen door een bende trollen. Toen kreeg ik dit berichtje: “Uw bereidheid om met dat soort kwasten in discussie te gaan, siert u. Maar tegen domheid is echt geen kruid gewassen. Een goede raad van Stendhal: dit soort dwaas­hoofden bekijken ‘als waren ze vliegen op een raam’.”

We tweetten even heen en weer over Stendhal, maar al snel viel ons contact stil. Twee jaren gingen voorbij. Af en toe zag ik hem wel verschijnen in een of ander praatprogramma of las ik stukken in de krant van zijn hand. Maar tussen ons: niets meer.

Tot een paar maanden geleden – ik zat veilig en wel in Italië. Ik verdwijn liefst de dag nadat werk van mij in première gaat. Wandelend door olijf­gaarden met mijn hondje Mr. Wilson kreeg ik een berichtje: “Het is een oude Engelse regel dat men nooit iemand prijst in zijn of haar bijzijn. Ik schuif in dit geval de regel terzijde: er wachten je tal van onderscheidingen voor je documentaire Als je eens wist, tenzij de jury­leden tot de braille­liga behoren.”

Ik barstte luidop in lachen uit, wat een heerlijk compliment.

Sindsdien bleven we elkaar schrijven. Kleine berichtjes werden al snel hele epistels. We spraken af om koffie te gaan drinken zodra ik weer terug was uit Italië, maar Covid-19 stak daar een stokje voor. Het verlangen elkaar te ontmoeten werd er alleen maar sterker door.

Gisteren was het dan eindelijk zover. Verlegen en zenuwachtig zat ik hem op een terrasje op te wachten. Je weet maar nooit of het ook klikt als je oog in oog staat met elkaar.

Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Onmiddellijk wederzijdse herkenning.

Na de koffie wandelden we urenlang door de stad. Onze stemmen dansten om elkaar heen. Ik dacht aan Aristoteles’ uitspraak: ‘Vriendschap is één ziel in twee lichamen’. Onze woorden overbrugden moeiteloos de verplichte anderhalve meter die we aanvankelijk keurig aanhielden. Tot we elkaar ten afscheid zoenden, snel en vluchtig, wetend dat dat eigenlijk niet mocht. Op wolkjes liep ik naar huis en nam zijn mannelijke energie in me mee.

Ik verbaas me vaak over de definitie van ‘vrouw zijn’ zoals die tegenwoordig nadrukkelijk geponeerd wordt. Het gevecht tegen ‘de man’ dat ermee verbonden is, is me vreemd. Ik voel me in alles gewoon ‘mens’.

Behalve in de ogen van een man, geef ik toe. Dan pas voel ik me echt vrouw.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234