Zaterdag 31/10/2020
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Op veilig spelen is saai en het resultaat is niet te vreten


Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven. 

Het is verbazend hoe verhoogde concentratie je compleet doet vergeten dat je brein niet op zichzelf bestaat, maar in je lijf huist. Dat gegeven verwaarlozen, is hetzelfde als wekenlang nachtbraken. Op de pof. De rekening die je gepresenteerd krijgt is hoog en je verdenkt de waard ervan stiekem wat extra aan­gerekend te hebben, blind als je bent voor je eigen roekeloze gedrag.

Na 28 dagen aan één stuk doorwerken, werd ik vanmorgen wakker en wist ik meteen: paytime! Zoals steeds na een intense periode protesteerde het lichaam heftig nu de adrenaline weg­gezakt is. Ik stapte gebroken mijn bed uit en schoof voetje voor voetje naar de bank in de woonkamer. Honderd jaar oud. Compleet geradbraakt.

Verloren keek ik rond in mijn huis.

Ik herkende het niet meer. Het voelde alsof ik door de leiding van de jeugd­beweging bij nacht in een bos gedropt was. Ik zocht naar aanwijzingen en merktekens om de weg naar het kamp weer terug te vinden. Alleen, moe en hongerig.

Kreunend stond ik op van de bank, strompelde naar de keuken en trok vol goede hoop de ijskastdeur open. Leeg. Ja, natuurlijk, boodschappen! Ook die vergat ik. Even in de kasten kijken. Niets. Geen kruimel te vinden. Gelukkig had ik nog de tegenwoordigheid van geest om tenminste genoeg hondenvoer in huis te halen voor Mr. Wilson.

Zorgen voor een ander is zoveel makkelijker dan voor jezelf.

Beeld Jenna Arts

Er was nog koffie! Gered! Daar kan ik nog even op doorgaan. Dat eten komt later wel. Het lijf is dan wel aan flarden, het hoofd draait verder op volle toeren. Gelukkig, het behoedt me voor het zwarte gat.

Nu komt de fase van het echte werk, ­bedacht ik en op slag was ik helemaal wakker en helder. Ik voelde de adrenaline weer stijgen en galoppeerde door alle filmbeelden en vergaarde informatie die opgeslagen liggen in mijn hersenpan. De ingrediënten zijn er. Alles is ingeblikt voor mijn documentaire: ­getuigen, experts, sfeerbeelden en statistieken. Nu kan ik beginnen te koken tot ik een driegangenmenu tevoorschijn tover dat een publiek ondanks de scherpe en pittige gerechten aan tafel kluistert.

Ik hou ervan als denken en intuïtie samen het roer overnemen. Het eerste construeert, het tweede doseert. Fingerspitzengefühl! De kunst is de juiste balans vinden en er uiteindelijk boenk opzitten. Ik volg gewoon. In mij begeleidt een gespannen snaar het werkproces. Diep, als cellomuziek, trilt de angst.

Stel dat het mislukt! Dat het een misbaksel wordt! Dat de mayonaise niet pakt!

Een beetje griezelen – zoals je deed als kind wanneer je op de kermis door het spookhuis reed – verhoogt het genot. No risk, no future! Op veilig spelen, is saai en het resultaat is niet te vreten.

Ik moet weer denken aan de professor psychiatrie en medische psychologie die ik interviewde en die me vertelde dat de mens volgens psychoanalyticus Jacques Lacan drie grote passies heeft: liefde, haat en onwetendheid. L’Horreur de savoir! Dat verbijstert me mijn leven lang al.

Ik zet er met plezier de beuk in.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234