Zaterdag 26/09/2020

ColumnLize Spit

Op reis met familie word je wie je bent geweest, in plaats van te zijn wie je bent geworden

Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit vertelt over haar leven.

Het is late namiddag. We zijn net de steile muur van Hoei opgewandeld, zijn een minipretpark gepasseerd dat van Playmobil gemaakt leek, zeker als je het reuzenradje ­vergelijkt met de wind­molens waar we nu langs lopen. De zon gaat onder, de brommende wieken zwiepen met behoorlijke snelheid boven de maisvelden.

We, dat zijn mijn twee zussen, mijn schoonbroer, R. en ik. Het is een prima vakantiehuisje waar we met zijn vijven verblijven, in cottagestijl ingericht. Een bokaal met wijnkurken op de vensterbank, overal wit- en beige geschilderd hout. In onze slaapkamer hangen gordijnen waarop in kitscherige letters LOVE staat afgedrukt. 

Weinig geeft je een eerlijker zelfinzicht dan het ­ondernemen van een vakantie met je eigen familie. Je wordt automatisch wie je bent geweest, in plaats van te zijn wie je bent geworden. Alle karaktereigenschappen worden door zussen onderling onder de loep genomen, alles wordt op een vergelijkende schaal gezet: je bent iemand ten opzichte van elkaar, ten opzichte van een gedeeld verleden. Ik ben de middelste, de enige zonder rijbewijs, diegene die met drie boeken (DRIE BOEKEN!?) naar een afgelegen hoek van de tuin verhuist, om daar dan toch niet te gaan zitten lezen, de afstandelijkste, die niet wordt gevraagd om anderen in te smeren met ­zonnemelk, de zwaarste qua gemoed, de molligste ook.

“En de treuzelaar, de traagste”, zouden mijn zussen eraan toevoegen, na deze lange wandeling door Hoei, en ze hebben gelijk, ik ben diegene die steeds achteraan bengelt, samen met R., die halthoudt bij de windmolens. 

De zon gaat onder, de wieken zwiepen met grote ­snelheid, werpen meterslange donkere ­vlakken over het veld die bewegen als de lichtbundel van een schijnwerper – geen zoeklicht maar ­zoekschaduw.

Het is de eerste keer dat ik met mijn ­zussen zoveel tijd doorbreng terwijl R. erbij is, de eerst keer dat ik ogen uit het nu ­meeheb, iemand die de zussendynamiek niet kent, die ons met afstand ziet. Daarom ­bengel ik zo vaak achteraan met hem, uit vrees voor zijn blik, wat hij op een afstandje ­observeren kan. Me verplaatsend in die blik, zie ik deze hele week ook de zussendynamiek scherper. De ­verschillende manieren waarop we onszelf staande ­houden ondanks de gevoeligheden die we uit het ­verleden hebben meegenomen – drie potjes blubber waarin vingers zijn gedrukt, bij ieder van ons heeft de blubber een andere weg gekozen om over de rand van het potje uit te stulpen. 

Slechts een klein beetje blubber is dezelfde kant ­opgegaan: we houden alle drie van planning en ­overzicht. Nog voor het slapengaan wordt al bepaald hoe de dag erna eruit zal zien. Deze week is een aaneen­schakeling van gesprekken over wat er nog gaat komen, hoe laat er wordt opgestaan, wat er zal gegeten worden, welk gezelschapsspel er zal gespeeld worden, gesprekken die we voeren terwijl we nog bezig zijn met de uitvoering van eerdere plannen. Het ergert me, en tegelijk ontroert het me. Zo meteen, als deze wandeling afgelopen is, gaan we barbecueën.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234