Maandag 24/06/2019

R-E-S-P-E-C-T

Op pijnlijke wijze word ik eraan herinnerd dat ik me al ten minste 3.484 dagen van mijn leven fucking dood verveel

Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie of wat hem heeft ontroerd.

Een zondag in Brussel... Beeld Stefaan Temmerman

Afgelopen zondag voltrok zich de 3.484ste zondag van mijn leven. Dat heb ik met de hulp van een ouderwetse ­calculator berekend en ik ben er vrijwel zeker van dat ik er niet meer dan een paar schrikkeldagen naast zit. Een bevinding die mij niet noodzakelijk ­vrolijk stemt, omdat ik er daardoor op pijnlijke wijze aan herinnerd word dat ik me al ten minste 3.484 dagen van mijn leven fucking dood verveel.

Marc Didden. Beeld Johan Jacobs

Tussen mij en de dag des Heren is het eigenlijk nooit wat geworden en is het nog altijd niets. Vroeger – ik spreek nu over de jaren 50 – begon die dag al altijd slecht. Terwijl je eigenlijk in je beddenbak wilde blijven liggen, moest je na een snelle pistolet in gezinsverband ter kerke gaan. Daar vertelde een oude man in een soepjurk dan op zangerige toon over hoe een zekere Saulus door toedoen van een bliksemschicht plotseling Paulus was geworden. Vervolgens stak diezelfde mompelende man nog een zoutloos stukje snoep in je mond, een hostie die in niets leek op het zure cintrik waar ik toch een beetje aan verslaafd was. En uiteindelijk was er kip met appelmoes, op hoogdagen gelukkig vermeerderd met kroketten.

Waarna je naar de scouts holde om daar in groep gezond gezellig te doen. We leerden er voor mij volstrekt nutteloze knopen leggen, we moesten in veel te hoge bomen klimmen – een activiteit die ik het privilege vond zijn van apen en vogels – of we gingen bij slecht weer in een zweetloods zitten om samen met andere pubers domme liedjes te zingen die niet zelden woordflarden bevatten als ‘Falderie Falderaa’ of ‘We hadden pret voor tien/Leve de zeppelin!’

Nu, u raadt het al, ik was dat ene jongetje dat géén pret had en zeker niet voor tien. I Don’t Like Sundays. Die song bestond niet, maar het was ook toen al mijn lijflied.

Ik verveel me nog steeds, ’s zondags, omdat de hele stad dan stilligt. Omdat ik niet van veldrijden hou. Omdat ik geen talent heb om helemaal niets te doen. Geen ouders meer om te bezoeken. Geen kleinkinderen om te ontvangen met ­passie of pepernoten.

En omdat ik verveling op zich ook wel iets vind hebben. Omdat een goede leraar me ooit een eigen theorie verkocht die erop neerkwam dat ‘zich vervelen’ eigenlijk iets positiefs was, een toestand waarbij je ‘ver-veelt’, waar je dus niet één, maar vele mensen wordt. Een situatie die zich helemaal in je hoofd afspeelt en waarmee je dus absoluut ­niemand moet lastigvallen. Waar je, ­terwijl je naar een wit blad staart of de rug van je kat streelt of door het raam van je slaapkamer kijkt, al je ikjes de vrije loop kunt laten om zo van die zondag nog iets ‘zen’ te maken.

Ik heb het geprobeerd, dokter. Maar het lukt mij niet.

Geef mij zaterdagen, zelfs maandagen, doe mij een dins-, een woens- of een donderdag, laat zeker die begeesterende friday maar always on my mind ronddwalen, en ik heb ook helemaal niets tegen zaterdag, maar schaf a.u.b. die zondag af!

Terug naar zondag nr. 3.484: ik ruim het vriendelijke slagveld op dat mijn werktafel na een week altijd geworden is. En ik probeer een stukje als dit te schrijven en denk zoals iedere zondag dat zoiets zinloos is.

En dan vind ik onder een rekening van Proximus een bundel van de Nederlandse Tjitske Jansen die ik gekocht heb omdat ik haar op Winteruur zag. En ik lees het gedicht dat Elvis-bril heet en dat gaat:

‘Als ze niet durft te zeggen hoeveel

ze ervoor betaald heeft,

was hij duurder dan een tientje.’

Ik kocht niet alleen die bril voor al dat geld,

ik kocht ook

dat de jongen die hem droeg

hem niet meer dragen kan.

Zijn lijf stond hem te goed.

En toen dacht ik: vanaf zondag nr. 3.485 ga ik voor het dichterschap. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden