Dinsdag 24/11/2020

Het paleis

Op de koffie bij vader Albert: Mark Coenen ontleedt wat je ziet en ook niet ziet

Beeld EPA

Na jaren van juridische strijd hebben koning Albert en koningin Paola zondag prinses Delphine ontmoet. De foto van de ontmoeting die het koninklijk paleis vrijgaf, is in al zijn eenvoud fascinerend. Mark Coenen ontleedt wat je ziet en ook niet ziet. 

Opgeruimd staat netjes, maar dat is hier alleen met de tafel gebeurd. Aan de koekjes die overgebleven zijn zie je dat er koffie gedronken is, al zou het bij zo’n heugelijke gelegenheid ook iets sterkers kunnen geweest zijn.

Zouden zij bij een coupe champagne geklonken hebben op elkaars wedervondst? Zouden zij elkaar daarbij diep in de ogen gekeken hebben? Wie keek het eerste weg? Of bleef het bij een kopje kamillethee?

Professionele piskijkers weten dat die opgeruimde tafel niet zo maar opgeruimd is. De tafel betekent: tabula rasa, we beginnen overnieuw.

Er staat nog wel een bord met koekjes op de tafel. Het zijn er zes. Zes! Met hoeveel zijn ze in het nieuwe totaal bij de koninklijke familie sinds kort misschien?

Ik moet hier geen tekening bij maken: deze geniale setting verbergt een scheepslading aan subliminale betekenissen en is van de hand van een communicatieve grootmeester met een iPhone. Men kijkt ontspannen in de camera, al houdt Paola van Calabrië haar handtas wel een beetje stijfjes tegen haar lichaam. Het is een reflex die je normaal zou vinden in de overbevolkte metro van een drukke wereldstad, maar in de gezelligheid van de koninklijke living te huisje Weltevree lijkt mij dat wat overdreven.

Zou zij onderbewust vrezen dat iemand aan haar spullen heeft gezeten?

Dankzij koningin Elizabeth van Engeland weten wij dat er bij de handtas van een koningin een heel vocabularium hoort. Als Elizabeth de handtas van de ene naar de andere arm verschuift wil ze zeggen dat ze de gesprekspartner beu is. Men schiet dan toe om haar van de onverlaat te verlossen.

Bij de koningin is het anders: Paola gebruikt haar sacoche als een schild. Het dertigmaal door kleine Congoleesjes met de hand gelooide leer waarmee de handtas gemaakt is, beschermt haar volgens de overlevering tegen zowat alle donkere krachten. In het zakje zit een pen en een notaboekje, waar zij haar wekelijkse uitgave bij telkens een ander grootwarenhuis bijhoudt, want ook gepensioneerde koningen moeten op de kleintjes letten.

Zij draagt stevige stappers, een teken dat zij wel eens een frisse neus haalt en dat na het gesprek ongetwijfeld weer van plan is.

Albert draagt geriefelijke thuisschoenen, die wij, moesten wij oneerbiedig zijn, bordeelsluipers zouden kunnen noemen, terwijl het gewoon lederen mocassins zijn.

Delphine houdt haar hoofd een beetje schuin. Van nature, lees ik op het internet, houdt de mens zijn hoofd schuin als hij of zij geboeid wordt door iets. “Bij meisjes is het tevens een manier van flirten.” Niet te verwonderen dat Paola klaarzit om Delphine met één rake klap weer het bordes op te jagen. Pas binnen en dat is al aan het flirten, het is toch niet te geloven.

Men zit in een gezellige woonkamer, met foto’s, beelden, schilderijen, wat porseleinen bloemen en beeldjes uit ivoor. Dat laatste waarschijnlijk een erfenis van de overgrootvader.

De foto is een snapshot en is, een blinde kan dat zien, niet van gigantische kwaliteit. Iedereen staat erop, maar dat is het ongeveer. Er was geen tijd voor grondige voorbereiding qua licht en compositie, waardoor Paola en een paar designlampen in de achtergrond wat overbelicht zijn.

Laat u niet in het ootje nemen: ook dat is een insteek van de geslepen communicatiedienst, die met de foto suggereert dat het nemen ervan een ingeving van het moment was. “En als we eens een foto maakten, chère Delphine?” “Mais oui, mon père, pourquoi pas?”

“Delphine Boël (rechts), nu Delphine van Saksen-Coburg Gotha, ontmoet op informele wijze haar biologische vader koning Albert II (centrum) en koningin Paola”, zegt de byline, die de foto vergezelt, maar dan in het Engels, voor het geval men de hoofdpersonages niet zou kennen.

Naar het schijnt woont er in Vladivostok achter het containerpark nog een dove postbode die nog niet over deze wonderbaarlijke hereniging heeft gelezen. Hun zevenjarige juridische strijd was wereldnieuws, hun verzoening is dat ook. Na het lijden is het tijd voor vergeving, genezing en verzoening, zegt het persbericht.

Pas na zeven jaar oorlog, briesen de betweters, die meer kwaad zijn dat het toch nog goed is gekomen dan wat anders. Morele superioriteit: het is iets raars.

Je kunt altijd opnieuw beginnen. Herman van Veen zong het en het mooie is dat hier nog lijkt te lukken ook.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234