Zaterdag 20/07/2019

Column

Oostende, mon amour, wat heb ik heerlijke herinneringen aan jou

Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Zo zomeren dat het doet. Het doet me denken aan de zomers van lang geleden, toen ik zelf nog klein was en samen met mijn ouders aan zee. Ik kan me niet herinneren dat het ooit regende.

Oostende, mon amour, wat heb ik heerlijke herinneringen aan jou. En ik blijf ze opstapelen. Jaar na jaar.

Deze keer met een kleindochter aan mijn hand. Ze loopt de hele dag te zingen en te neuriën dat het een lieve lust is. Gefascineerd kijkt ze naar het zeewater dat over haar voetjes kabbelt, naar het zand dat meegespoeld wordt. Naar de schelpjes en de trosjes zeewier die hier en daar verspreid over het strand liggen.

Ze wijst met een hoog gilletje naar de verre witte zeilbootjes en zwaait naar de helikopter die af en toe overvliegt. Ze ontdekt de Noordzee.

Ik ben hier niet alleen met haar, de ouders van haar papa zijn hier ook, en af en toe schieten we in de lach omdat we net als in de serie Loslopend wild vechten om wie het kleinkind voor even het zijne mag noemen. Concurrerende grootmoeders, ik kan er me iets bij voorstellen, maar gelukkig is dat hier niet het geval en vullen we elkaar perfect aan.

Zij zijn met twee, ik ben alleen met Mr. Wilson, mijn hondje. En ik ben al lang blij als ‘schoon-opa’ de kar met speelgoed, parasols, strandstoelen, drankjes, hapjes en windscherm naar de branding sleurt door het mulle zand, en ‘schoon-oma’ en ik met de kleine Gloria maar te volgen hebben. Mr. Wilson smokkelen we mee in de kar, hij mag het strand niet op. Gelukkig is zijn vacht beige van kleur en eens op het strand kun je hem niet meer onderscheiden van het zand.

Als een rasechte wolf graaft hij een brede, diepe put tot waar het zand echt koud is, draait een paar keer in het rond en gaat dan liggen, koel en uit de wind. Alleen is dat buiten de kleine waard gerekend, die Mr. Wilson als haar eigen paardje beschouwt en er liefst bovenop gaat zitten, aan zijn oren trekt en zijn staart als de flosj van een draai­molentje op een kermis ziet.

Gevaarlijk, want hoe goedmoedig Mr. Wilson ook is, dat gehos en getrek wordt hem te veel en af en toe hoor ik een onderdrukt gegrom. Hij weet heel goed dat zij in de roedel een trapje hoger staat dan hij, maar toch, dat wiebelding werkt na een tijdje danig op zijn zenuwen.

Hoe we ook uitleggen aan
la bellissima dat hondjes niet zo houden van grijpgrage kinderhandjes, het mag niet baten, ze vindt het veel te grappig en elke keer als Mr. Wilson wegspurt, proest zij het uit. Verbazingwekkend wat voor een bulderende schaterlach in zo’n klein lijfje schuilt. Wij, de drie grootouders, kunnen niet anders dan meelachen, zo aanstekelijk is het.

We krijgen maar niet genoeg van dat kleine hummeltje dat zo vrolijk in de wereld staat. In de ogen van de schoongrootouders zie ik dezelfde verliefdheid waarmee ook ik naar Gloria kijk.

We maken foto’s van haar, en als ik die bekijk, zie ik in een flits de vele foto’s die generaties lang gemaakt zijn hier aan zee. Steeds datzelfde licht, diezelfde balustrade langs de dijk, diezelfde kiekjes van kinderen in te grote zwembroekjes.

Ik moet denken aan mijn vader, die zijn hele kindertijd over de zee had horen vertellen door vriendjes op school en later in het weeshuis waar hij vier jaar verbleef tijdens de oorlog. Nog later in de beschuitenfabriek waar hij vanaf zijn twaalfde moest werken. Tot hij zijn middelbareschooldiploma haalde via de middenjury en zichzelf beloonde door van Burcht naar de kust te fietsen om eindelijk de zee te zien. Dat viel dik tegen, hij had het woester verwacht, wilder. Groots was de zee geworden in zijn verbeelding. Niet die kalme groen­grijze plas die hij toen zag.

Ach papa, je zou ons moeten zien hier, nu. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden