Dinsdag 22/10/2019

Opinie

Ook nieuwe uitdagingen zullen uitgevochten worden tussen conservatieven en progressieven

Sammy Mahdi. Beeld Bob Van Mol

Sammy Mahdi is voorzitter van Jong CD&V.

Indien ik een aantal politieke commentatoren mag geloven, zijn heel wat politici binnen een paar jaar politiek wees. De traditionele partijen zouden op ontploffen staan. De scherven van 26 mei lijken hun in eerste instantie geen ongelijk te geven. Sommigen opperen daarom zelfs om vanuit die scherven nieuwe politieke projecten uit te werken. Weg met de socialisten, de liberalen en de christendemocraten. Ziehier de nieuwe politieke bewegingen.

Nonsens als u het mij vraagt. E zijn zeker redenen om aan te nemen dat de traditionele partijen zich moeten heruitvinden. De verzuiling is niet meer. Het volstaat niet langer voor traditionele partijen om vanuit hun eigen zuil organisaties te mobiliseren en stemmen te ronselen. De werkelijkheid is dat die eigen organisaties lek lopen en zich losrukken van de politieke zuil die allang niet meer is.

Ook uit navraag bij de kiezer zouden er alarmbellen moeten afgaan. De voornaamste reden waarom mensen op CD&V gestemd hebben, is uit gewoonte. Niet omdat ze overtuigd waren van de standpunten van de partij of de christendemocratische ideologie, neen. “We stemmen al heel ons leven op die partij en gaan dat nu niet plots meer veranderen.” Aan het woord is de kiezer van de 20ste eeuw. Aangesloten bij de CM, heel de jeugd bij de Chiro en met dezelfde kiesintenties als de rest van de katholieke gemeenschap. Die van de 21ste eeuw kijkt anders naar de wereld. Hij of zij is volatiel, doet aan cherry picking en wil soms een electoraal signaal uitsturen.

Ideologische mist

Wie hoopt op gloriejaren met een beweging ter vervanging van een traditionele partij, is er aan voor de moeite. Een partij of beweging heeft geen duurzame bestaansreden zonder gefundeerde ideologie. Dat heeft Bart De Wever (N-VA) beter dan een aantal van zijn partijgenoten begrepen. Dat socialisten, liberalen en christendemocraten vandaag meer dan ooit op elkaar lijken, heeft helemaal niets te maken met het feit dat de sociale welvaartsstaat af is, zoals Joël De Ceulaer beweert. Het heeft alles te maken met partijen die gaandeweg in hun strijd om de volatiele kiezer hun ideologie zijn beginnen te verloochenen.

Beeld Mine Dalemans

De enige manier om weer recht te kruipen, zal zijn door terug te grijpen naar de eigen recepten en daar ook te durven over communiceren. De wollige prietpraat achterwege te laten en de eigen 30 procent te overtuigen, in plaats van de volle 100 procent te ontgoochelen. Want vergis u niet, ook de nieuwe uitdagingen waar we voor staan, zullen ideologisch uitgevochten worden tussen conservatieven en progressieven. Of tussen socialisten, liberalen en christendemocraten. En ook op de nieuwe breuklijn tussen een open en een gesloten samenleving is er meer plaats op de bandbreedte dan enkel voor de extremen.

Solidariteit

Waar liberalen migratie vanuit een economisch perspectief moeten toejuichen en vanuit een maakbaarheidsdenken het belang van integratie moeten relativeren, is die liberale visie vandaag totaal onbestaand. Ook christendemocraten zouden weinig moeite moeten kennen om zich te positioneren. Met het conservatisme als ideologische voorvader hoort CD&V niet te geloven in een maakbare samenleving. Verplichte inburgeringscursussen en een opvolging van het taalniveau zijn dan onontbeerlijk. Dat het wachten was op anderen om dat punt te maken, daar moet men de nodige lessen uit trekken. Zonder in lightversies te vervallen. Respect voor levensovertuigingen en solidariteit is minstens even kenmerkend voor de christendemocratie. Dat betekent soms tegen de stroom in varen. Het is dat, of verdrinken in de stroom.

Daarenboven slepen we nog wat uitdagingen uit de twintigste eeuw mee. Heel wat socio-economische uitdagingen zullen de komende jaren ideologisch uitgevochten blijven worden. Of de bandwerker wiens bedrijf net over de kop ging binnen de twee jaar werk moet vinden of op zijn kin moet kloppen. Hoeveel een levensjaar kost voor Novartis en voor de samenleving. Of de privatisering van de spoorwegen nuttig is en welke rol vakbonden spelen.

Indien traditionele partijen dergelijke vraagstukken niet ideologisch beantwoorden, geven ze populisten een vrijgeleide om alles op gevoel te beslissen. In de huidige context kan dat gevoel niet altijd even wenselijk zijn. Veel zal afhangen van hoezeer de huidige politici van de traditionele partijen nog geloven in hun eigen ideologie. “Alleen wie gelooft zal gered worden.” Alles komt terug, ook de Bijbel zo blijkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234