Donderdag 18/07/2019

Column

Ook een donorkind heeft het recht te weten waar het vandaan komt

Saskia de Coster is schrijver. Haar column verschijnt wekelijks.

Saskia de Coster Beeld JOHAN JACOBS

Op mijn vijfde kon ik feilloos uitleggen hoe dat allemaal zat met de voortplanting: een mama had een zaadje in haar buik en daar groeide dan een kindje uit, zoals uit een klokhuis een appel. Ondertussen weet ik al iets meer.

Mijn zoontje zal op een dag ook vragen waar hij vandaan komt en hoe hij gemaakt is. Hij is een donorkind, genetisch heeft hij niets van mij. In een vrouwenrelatie ben je vooralsnog aangewezen op een godswonder of een spermadonor als je bezoek van de ooievaar wilt.

Wij hebben gekozen voor een gekende donor, een hartsvriend die ver weg genoeg woont om zich niet de hele tijd te bemoeien maar die dicht genoeg bij ons staat om misschien later nog een rol te spelen in het leven van ons zoontje. Hij neemt de vaderrol niet op. Hij is de donor en biologische vader maar juridisch heeft hij geen enkele verplichting én geen enkel recht. Hij bestaat, de link tussen hem en ons zoontje is die kleine reus nu al onmiskenbaar af te lezen.

Als vrouwenkoppel kan je moeilijk anders dan ervoor uitkomen dat je met een donor werkte, maar dat geldt niet voor iedereen. Nergens heb ik een grotere diversiteit gezien dan in de wachtkamer van het fertiliteitscentrum in het UZ Jette, alle windstreken en overtuigingen waren vertegenwoordigd. Een arts wist me te vertellen dat er heel vaak nog een taboe rust op de haperende vruchtbaarheid van een man of vrouw.

Schaamte, of noem het discretie, lijkt ook in België mee de motivator achter de hele geheimhouding van de identiteit van de donor, naast de garantie voor de donor dat hij of zij niet door de biologische kinderen opgeëist wordt. Volgens de Belgische wetgeving heeft een donorkind, een kind dat gemaakt is uit genetisch materiaal van een anonieme donor of donoren, geen enkel recht op kennis of contact met de anonieme biologische ouder(s). Dat is wreed. Nog los van het feit dat bijvoorbeeld een biologische moeder misschien toch stiekem wil weten welke helft haar materiaal vervolledigt om een kind te vormen in haar buik, is er voor het donorkind en de donor zelf een blinde vlek. De mogelijkheid dat je tegen elkaar botst op straat of aan de broodsnijmachine in de supermarkt, het kan een vreemd soort paranoia installeren in je leven. Van donorkinderen hoor je vaak dat ze niets willen van hun donor, behalve een glimp opvangen, een leeg vakje invullen. 

Om stevig in het leven te kunnen staan en jezelf te kennen, is het een recht te weten waar je vandaan komt. Doen alsof het kind enkel zal groeien en bloeien door de liefde van de opvoedende ouders, en het zo de kans ontzeggen om zijn biologische wortels na te gaan, is negationistisch. Het recht je afstamming te kennen overschrijft het recht op donoranonimiteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden