Maandag 18/11/2019
Marnix Peeters. Beeld rv

Column Marnix Peeters

Ook de reclamespots op Radio Minerva zijn fantastisch: Mia vraagt waar Gaston ‘zijne nieven televies’ vandaan heeft

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Ondanks het feit dat wij natuurlijk knettergek worden in al die drukte en dat verkeer, is het toch altijd een ­fantastische periode, als het Boekenbeurs is en wij twee weken lang weer ­beschaafde burgers van dit land ­worden – elke dag propere kleren en je haar goed leggen voor je buitengaat.

In één moeite ging er ook een soort van jeugddroom in vervulling: om ons boek, De zomer van 1939, voor te ­stellen, waren mijn vrouw en ik ­uitgenodigd bij Radio Minerva, bij dj Lou Van Put.

Telkens als wij met de auto de koekenstad naderen, zetten wij ergens tussen Geel en Herentals de radio op ­Minerva. De muziek is hemels en de dj’s zijn verrukkelijk – het zijn veelal oude tot bejaarde mannen die ‘Fraank Sinattra’ zeggen op een toon die ­suggereert dat het een oude leger­makker betreft, en wier stemmen knisperen als heerlijke haardvuren. Ook de reclamespots op Minerva zijn ­fantastisch; het zijn meestal gesprekjes in zeer plat Antwerps, waarbij Mia vraagt waar Gaston zijne nieven televies vandaan heeft, en Gaston haar ­doorverwijst naar Robert den Expert, in de ­Vestingstroat, mor altaaid ierst efkes belle.

Maar om dus rug aan rug met Robert den Expert op Radio Minerva te mogen, dat was geweldig, daar kan geen Slimste mens ter wereld tegenop.

Beeld Marnix Peeters

De dag ervoor was ik te gast geweest in Wakker op zondag, dat is zo’n beetje De zevende dag van ATV. Bij Bieke Ilegems. Aan tafel zat ook Vé Bobelyn, de nieuwe baas van de Boekenbeurs. Als je Peeters heet, ben je snel jaloers op iemand met een naam die aan ­verwarde professoren met grote witte snorren doet denken.

Die Vé, een ouder soort van puppy, heeft wel wat pittige plannetjes voor de Boekenbeurs en voor de boekensector in het algemeen, een sector die nu wel écht op een scharnierpunt is beland. De oude hoogwaardigheids­bekleders doen er nog alles aan om de boel stijf te houden, maar je kunt ­natuurlijk niet blíjven doen alsof het 1950 is en het internet nooit is ­uitgevonden.

Ik hoorde laatst iets ongelooflijks. ­Bibliotheken en boekhandelaars die iets organiseren omtrent een schrijver, kunnen daarvoor een kleine tegemoetkoming krijgen van Literatuur ­Vlaanderen. Dat is goed, want zulke avonden brengen mensen dichter bij het boek en omgekeerd, het zijn geen loze subsidies. Alleen worden Standaard Boekhandelaars uitgesloten van die gunst, omdat ze ‘te commercieel’ zijn. Sommige Standaard Boekhandelaars moeten in geestdrift niet onderdoen voor hun onafhankelijke broers, en doen méér voor het boek in Vlaanderen dan veel van die monoculturele ijzervreters met hun toelages.

Je wilt dus het boek steunen en het lezen bevorderen, maar het mag niet ‘te commercieel’ worden. Dat is nog altijd de sfeer anno 2019. Daar krijgen mensen nog steeds een salaris ­voor – om dat soort gezucht te blijven  promoten.

Passons. Dit weekend ga ik op de ­Boekenbeurs nog in gesprek met Wim Distelmans, over oud worden en  euthanasie. Ik heb een grote ­bewondering voor deze dokter, dat wordt een heel bijzonder moment.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234