Woensdag 22/05/2019

Lezersbrieven

Onze lezers na de moord op Julie Van Espen: ‘Ik worstel met die ene simpele vraag’

Duikers aan het werk tijdens de zoekactie. Beeld BELGA

Of ze mag gaan shoppen

Of ze mag gaan shoppen met vriendinnen, vraagt mijn dertienjarige dochter. Het is de eerste keer dat ze alleen met vriendinnen op stap gaat. Mijn hoofd zegt: ‘Nee, kind, blijf maar veilig thuis.’ 

Omdat ik geen paranoïde moeder wil zijn, antwoord ik: ‘Natuurlijk. Doe maar.’ Een uur later belt ze me op. Lichte paniek in haar stem. Een kerel in een witte camionette floot hen na en maakte obscene opmerkingen. 

Het was maar fluiten en naroepen, probeer ik te relativeren. #Metoo is uit de mode en mannen vinden het stilaan welletjes geweest met al die hysterische vrouwentoestanden. Dus ja, ik veeg het onder de mat, dat oergedrag. Gewoon omdat iedereen dat al eeuwen doet. Collectief geheugen of zoiets.

Dan kijk ik naar het nieuws. Een jonge vrouw, die ook mijn dochter zou kunnen zijn, is niet meer. Fout moment op foute plaats. Willekeur.

Ik kan me niet begínnen inbeelden hoe de naasten zich voelen.

Wat moet ik doen als mijn dochter vraagt of ze morgen mag gaan shoppen, flitst het in mijn hoofd. Belachelijke vraag vergeleken met de ellende die deze mensen moeten doormaken, maar ik kan het niet laten.

Willekeur is overal.

Enerzijds wil ik dat dochterlief mensen vertrouwt, vol enthousiasme de wereld verkent, dat ze hulp biedt als er iemand in nood is, dat ze openstaat voor anderen, zonder argwaan. Anderzijds hoop ik dat ze de juiste mensen zal tegenkomen, dat ze gevaren zal herkennen en zichzelf ertegen zal wapenen, als zoiets al kan.

Het allerliefst zou ik haar onder een glazen stolp op de kast willen zetten, zodat ik zeker weet dat haar niets overkomt.

Dat is ook geen leven, besef ik.

Ondertussen wordt op het nieuws de hete aardappel doorgeschoven. Van justitie naar politiek en weer terug. Vingers wijzen alle kanten op. Paraplu’s worden opengetrokken.

En ik worstel met die ene simpele vraag. Of ze mag gaan shoppen.

Anne-Laure Van Neer

Aan de rechter

Aan de rechter die de wereld en het leven van Julie van Espen niet beschermde: hoe voelt u zich vandaag? Bent u trots dat u de rechten van een reeds meerdere malen veroordeelde verkrachter hebt beschermd en hem een vrijgeleide gaf zodat hij zijn beroep tegen de uitspraak van vier jaar gevangenisstraf en verdediging kon voorbereiden?

Zelfs een leek ziet in dat daders meer rechten hebben dan slachtoffers en hun familie. Er wordt hard gewerkt achter de schermen bij de politie en in hun onderzoekscellen. Ook zij moeten met lede ogen toezien hoe een loopje wordt genomen met hun werk.

In dit land gebeuren te veel zulke “jammerlijke gruweldaden”. Wraakroepend is het. Als ouder wil je er alles aan doen om je kind te beschermen. En ga je ervan uit dat “bevoegde instanties” reeds veroordeelde daders uit “de kudde” weg houden. We worden om de oren geslagen met excuses dat er niet genoeg personeel is om “rechtvaardigheid” in juiste banen te leiden. Denkt u dat er genoeg personeel is om de gezinnen op te vangen die hun geliefde moeten missen na een vreselijke misdaad, die had kunnen en moeten worden voorkomen?

Een gerechtelijke procedure zoals deze die de moordenaar van Julie in afwachting van een nieuw proces op vrije voeten stelde, is de maatschappij in gevaar brengen. Uw zonde is schuldig verzuim! Een persoon die meermaals vrouwen heeft bedreigd en verkracht, kreeg van u de voorlopige vrijheid. Waarom? Een persoon die door zijn vader als “gevaarlijk” werd omschreven en justitie smeekte om actie, is géén gevaar voor de maatschappij tot het tegendeel bewezen is?

Waarom wegen de rechten van daders die vrouwen bedreigen, verkrachten en vermoorden zwaarder door dan de rechten van mensen zoals u en ik? Waarom kon Julie, die jong en dynamisch in het leven stond en klaar was om haar leven uit te bouwen, zo brutaal en zonder verdediging uit het leven gerukt worden? Waarom moeten haar familie en vrienden nu verder zonder haar? Waar is uw rechtvaardigheidsgevoel, wáár is de beroepseer waarmee u aan de slag ging als rechter? Begrijpt u dat wij doodsbang zijn dat we ooit ook zo’n dader op ons pad zullen vinden?

Zoals héél veel mensen ben ik kapot van wat Julie is overkomen. Het bewijst nog maar eens hoe kwetsbaar we zijn als mens in een systeem dat blijkbaar niet leert uit het verleden. Op het verkeerde moment op de verkeerde plaats… was hij, de dader. Niet Julie. En ú had er voor kunnen zorgen dat hij dáár niet liep en dat dit niet Julies laatste fietstocht was…

Karen Sergeyssels

Kerker

Grote discussie over de verantwoordelijkheid voor de vrijlating van Steve B. Maar de cruciale vraag is welke behandeling de moordenaar kreeg tijdens zijn vierjarige detentie voor de verkrachting van een vrouw. Waarschijnlijk kreeg hij de drie B’s: bed bad en brood. Mocht hij zijn straf voor de tweede verkrachting niet zijn ontlopen dan was deze tragische gebeurtenis de familie Van Espen bespaard gebleven. Maar over x jaar was dan een andere familie slachtoffer van deze tikkende tijdbom. Want deze man is een zwaar gestoorde psychopaat, die na twee verkrachtingen behandeld had moeten zijn. Intensieve opvolging zou aan het licht hebben gebracht dat S.B. niet vrij mocht rondlopen. Als zelfs een vroegere collega-dakloze hem beoordeelde als bizar, moeten er toch tekenen zijn geweest van grote problemen. Nu even de zwarte piet doorgeven tot het stof is gaan liggen en dan elke verandering op de lange baan schuiven. Geld voor gevangenen vrijmaken is niet aan de orde, zeker niet in verkiezingstijden. In de middeleeuwen sloot men de gevangenen op in een kerker. Veel vooruitgang is er niet.

Lucienne Colpaert, Dendermonde

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.