Maandag 14/10/2019
Marnix Peeters. Beeld Bob Van Mol

Column

Onze buurman is een oude landbouwer die op een nogal eigengereide manier tot een vrouw aan het transformeren is

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Aan het eind van de winter halen de Junggesellen overal in het dorp brandbaar afval op voor hun Wintervuur. Dat wordt ’s avonds op de hoogste heuvel ontstoken. Op alle omliggende heuvels zie je de Wintervuren van de andere dorpen. Er is Jägermeister en zelfgemaakte schnaps, en op het einde zijn er heel veel dronken Junggesellen.

Nog nagniffelend van hun passage bij onze buurman kwamen ze onze rommel oppikken. Onze buurman is een oude landbouwer die op een nogal eigengereide manier tot een vrouw aan het transformeren is. ‘Eigengereid’ is: hij gaat wel nog altijd houthakken en hij rijdt met de tractor rond, en zijn stem is van robuuste Duitse makelij, maar hij heeft nu vlechten en een grote boezem en in de zomer draagt hij niemendalletjes.

U hebt nogal wat naast de deur wonen, zei een van de Junggesellen.

Het is best een aardige man, nu ja, vrouw, antwoordde ik, waarop de hele bende in een bevrijdende lach schoot.

Veel last van politiek correct denken hebben deze kerels niet, zei mijn vrouw toen ze weg waren. Wat krom is, is krom en wat raar is, is raar.

Het lucht bijna óp, zei ik. Gewoon nog eens lachen met iets vreemds. Niet denken: wie ziet me, wie neemt er aanstoot aan. Want hoe hard je ook zegt: ik doe niet mee met die flauwekul, je blijft toch niet immuun voor dat langzame kneden van onze gedachten en gedragingen en woordgebruiken. Je zegt niet meer neger, tenzij in privékring, je vindt alle transgenders toppie, je denkt twee keer na voor je iets aantrekt voor carnaval. Eindelijk zie je eens hoe het wérkt. Vóél je hoe je een samenleving in vrij korte tijd tegen iets opgezet krijgt. Hoe er een klimaat wordt gecreëerd waarin plots iedereen hetzelfde moet goed- en afkeuren.

Zoals destijds, inderdaad, maar dan nu zogenaamd voor het Goede. Maar het is wel hetzelfde – wij worden nu opgezet tegen vrouwen die zich zwart schminken en als negerin meelopen in de stoet. Zíj krijgen nu de haatmails, hún ontslag wordt geëist, zíj komen twijfelachtig in de media.

De Junggesellen aan het werk. Beeld Marnix Peeters

Ik snapte nooit hoe propaganda werkt – ik dacht: je weet beter, je denkt na, je staat erboven. Maar het is als een gas. Een macht die onzichtbaar is. We doen het zelf. We noemen het fatsoen. Correctheid. De waarheid. Het juiste doen. Het sijpelt overal in, tot je het zo normaal vindt dat je er niet meer bij nadenkt. Het zit bijvoorbeeld ook in de unanimiteit waarmee wij Donald Trump een gore lul vinden – wat tot gevolg heeft dat je hem op elke denkbare manier in een carnavalsstoet mag opvoeren. Wie dan zegt dat hij of zij dat ongepast vindt, wordt ook meteen in de hoek van de dommen en de tragen gezet.

Het is tijd voor het vuur, zei mijn vrouw, en het was prachtig, en daarna schoven wij in de dorpszaal nog aan voor het Eieressen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234