Maandag 14/10/2019

DM Zapt

Onvoorwaardelijke clubliefde: ik begrijp dat niet

Rode Duivels-fans eerder dit jaar. Beeld Photo News

Stef Selfslagh zet de blik op oneindig. Vandaag: over Schotland-België en (on)voorwaardelijke supportersliefde.

Vanavond speelt Schotland tegen België. Schotland gaat eraan. Kopbal Lukaku, inleggertje Mertens, afstandsraket De Bruyne, klaar. En toch - daar kan je gif alsmede een Broughton Scottish Oatmeal Stout op innemen - zullen de Schotse supporters hun ploeg negentig minuten lang aanmoedigen alsof een Schotse overwinning de Brexit alsnog kan afwenden.

De Tartan Army - zo heet het supporterslegioen van de Schotten - werd door Vincent Kompany geroemd in de ‘open brief aan de supporters van de Rode Duivels’ die hij in 2012 schreef. “Laten we net zoals de Schotten een wederzijds engagement aangaan”, stelde hij in die brief voor. “Wij voetballen de ziel uit ons lijf en jullie steunen ons in goeie én slechte tijden.”

Die laatste zin maakte duidelijk dat de supportersliefde wat Kompany betreft voorwaardelijk mocht zijn: als de Rode Duivels op het veld hun cojones niet etaleerden, hoefden de supporters van hem evenmin uit hun kot te komen. No sweat, no cheers: een conditionele, maar niettemin eerlijke verbintenis tussen sporters en supporters.

Nochtans is ware clubliefde, zo beweren mensen die het logo van een voetbalclub op hun gat hebben laten tatoeëren, in wezen onvoorwaardelijk. Ook al wordt je favoriete club geleid door een veroordeeld fraudeur, zijn de spelers van je ploeg even gemotiveerd als schoolmoeë pubers met het chronisch vermoeidheidssyndroom en is de topschutter verwikkeld in een verkrachtingsschandaaltje of zes: je supportershart moet en zal gloeien. #forçabarça! #chelseaforever! #brugestillidie!

Noem mij een blok ijs, maar ik begrijp die onvoorwaardelijke clubliefde niet. Als de trainer van je cluppie elke week een verdedigingslinie optrekt die voetballen totaal onmogelijk maakt, wat valt er dan nog te juichen? Als de voorzitter van je ploeg na een thuisnederlaag frustratiekletsen uitdeelt aan een onschuldige steward, wat valt er dan nog te bewonderen? Als de spelers van je team over het veld waggelen als bruggepensioneerde pinguïns, wat valt er dan nog te ‘olé-olé-olé’-en? De band met je club is toch geen bloedband? Is het dan zo gek dat je in bepaalde omstandigheden de liefde voor je club opschort of zelfs opzegt?

“Ik wil voorwaardelijk graag gezien worden”, zei filosofe Alicja Gescinska me ooit. “Als ik op een dag ingrijpend zou veranderen - ik verwaarloos mezelf, ben één en al negativiteit en word een slechte moeder - zou ik het vreemd vinden, mocht mijn man me graag blijven zien. Want dat zou betekenen dat hij niet van me houdt omwille van wie ik ben. En wat stelt zijn liefde dan nog voor?”

 Ik heb het in familiale kring al vaker verkondigd: spionkoppen hebben filosofen nodig. (En filosofen spionkoppen. Maar dat is een ander verhaal.)

Schotland - België, vanaf 20u25 op vtm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234