Zaterdag 29/01/2022
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Ongepast triomfantelijk zet ik The Bee Gees nog eens op

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Jana Antonissen

Een minimalistisch ingerichte koffiebar, zoals er tegenwoordig zovelen zijn. Aan het tafeltje tegenover mij zit een zwijgzaam hoogbejaard echtpaar. De man staart ietwat ongefocust in het melkschuim van zijn cappuccino, de vrouw bestudeert met gekruiste armen het voorhoofd van haar compagnon. Allebei dragen ze een mondmasker; de eersten die ik hier in de Zweedse hoofdstad zie. Na bijna twee jaar pandemie zijn mond- en neusbedekking hier nog steeds een eigen keuze.

The Bee Gees blazen luid door de boxen. Life goin’ nowhere, somebody help me, yeah.

De man sjort moeizaam zijn masker naar beneden om met een recycleerbaar rietje van zijn koffie te slurpen, duwt het dan weer op z’n plek.

I’m stayin’ alive, stayin’ alive.

Hoewel het nog geen drie uur is, is het buiten al aardedonker. In het boek dat ik aan het lezen ben, The Life of the Mind van Christine Smallwood, vraagt het hoofdpersonage zich af hoe een persoon zich eigenlijk hoort te voelen. “Misschien voelde iedereen zich zo – verwrongen en beurs, afgestompt”, lees ik. “Misschien was dit de standaard.”

Naast me weerklinkt plots een salvo sluitergeluiden. Twee blonde vrouwen poseren met een granolareceptenboek, een derde legt hen met een telelens vast vanuit alle mogelijke hoeken. Ik bedenk dat het te gemakkelijk is daar lacherig over te doen, elkaars ensceneringen zo goed mogelijk kopiëren is nu eenmaal een belangrijk onderdeel van ons moderne bestaan.

Die avond bevind ik me op een huisfeestje met anderhalve persoon per vierkante meter.

Ik spreek een Braziliaan die opgelucht is sinds enkele maanden in Stockholm te wonen. “In Brazilië ben ik uit angst meer dan drie maanden mijn flat niet uitgekomen”, zegt hij. “Hier voel ik me veiliger; hier kun je tenminste nog normaal leven.”

Dan komt een serieus aangeschoten meisje tegen hem aanrijden. Hij heft zijn handen boven zijn hoofd zoals in een r&b-clip uit de vroege jaren 2000. Iemand maakt er een Instagram Story van.

Aan het raam gaat een sigaret rond als was het een joint; een vredespijp misschien. In een vlaag van roekeloosheid neem ik de laatste trek.

Een paar dagen later hoor ik een steward van Brussels Airlines over de intercom grappen dat zij die geen zin hebben in België het toestel nu nog kunnen verlaten. Ik vraag mijn vriend die eerder opstapte wat de aanleiding voor dit mopje was. Die was er niet, antwoordt hij.

Dan roept de steward om dat we onze maskers “zo stevig mogelijk” op moeten houden.

“Want,”, zo legt hij vrolijk uit, “u weet het misschien nog niet, maar Covid-19 heeft net een nieuwe baby gebaard: omikron, een venijnig kleintje.”

Terwijl ik gehoorzaam mijn naar paprikachips ruikende adem opnieuw inadem, sla ik The Life of the Mind open.

“Ik vond het vermoeiend om te zigzaggen van uitputting naar noodsituatie, en weer terug”, zegt het hoofdpersonage. “Ik hunkerde naar de simpele privacy om geen politieke speler te zijn.”

Wanneer mijn testresultaat de volgende dag negatief terugkeert, zet ik in een ongepast triomfantelijke opwelling The Bee Gees nog eens op. Stayin’ alive, stayin’ alive.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234