Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Opinie Robin Broos

Onderwijs mag geen landschap zijn waarin denkbeeldige muren hoog worden gehouden, puur omwille van prestige

Robin Broos is journalist bij De Morgen en groeide op in Leuven.

Het rommelt in mijn thuisstad Leuven. De drie grote katholieke scholen – het Sint-Pieterscollege (SPC), het Heilig Drievuldigheidscollege (HDC) en het Paridaensinstituut – willen voortaan samen door het leven gaan. Fusie, heet dat. In hun gedeelde project zal tegen september 2021 één brede eerstegraadsschool voortgaan onder de noemer Perron 3000. 

Vandaag is zo’n fusie overal een economische realiteit. En ik begrijp dat dit hard aankomt bij het personeel dat zelf nooit in zo’n privécontext heeft gewerkt. Dat zij nu zo hard protesteren tegen de veranderingen, begrijp ik ook. Alleen, ik lees nergens waarom een bredere samenwerking tussen scholen die nu al in dezelfde scholenkoepel opereren, zo kwalijk is. “Inspraak wordt ons beloofd, maar er is duidelijk al beslist”, klinkt het. Maar dat is werken voor een werkgever, toch?

Vette en magere jaren

Deze drie scholen hebben een historisch andere ontstaansgeschiedenis. HDC is opgericht door de paters Jozefieten, SPC door het aartsbisdom Mechelen-Brussel en de van oorsprong meisjesschool Paridaens door een kloosternon. Midden jaren 1990 werden alle scholen gemengd, en zag je het fenomeen van de zeven vette en zeven magere jaren. In mijn schooltijd zat SPC nokvol, maar jaren later was het weer omgekeerd met het concurrerende college HDC. 

Tegelijk zag je ook het tijdelijke fenomeen van leerlingentekorten, waar handig op werd ingespeeld door de vzw Leuvense Katholieke Scholen aan de Dijle, die het schoolbestuur van verschillende katholieke scholen vormt. Wanneer de ene school dat ene jaar wat minder leerlingen had, konden leerkrachten makkelijk worden ingezet voor enkele uren in andere scholen. Een scenario dat al decennia smeekt om een intensere samenwerking. Al was het maar omdat alle drie de scholen uitgeven op het symbolische drielandenpunt, het Pater Damiaanplein.

“Elke school heeft zijn eigenheid en wij kozen bewust voor een specifieke school”, klonk het de afgelopen week bij leerlingen, na het nieuws dat hun scholen nu effectief samensmelten. Kom op, denk ik dan. Al jaren werken alle Leuvense scholen samen met één online-inschrijvingstool, net omdat het vandaag onmogelijk is om alle leerlingen naar hun school van voorkeur te laten gaan. Lang niet élke leerling zit in zijn school van keuze. Vandaag is het gewoon een kwestie van plek hebben. En zitten de zogezegde verschillen vooral in de hoofden van wie er al lang werkt.

De leraarskamer van het Sint Pieterscollege in Leuven. Beeld Eric de Mildt

Bovendien, wat bedoelt men met die ‘eigenheid’? Ik lees leerlingen bijvoorbeeld getuigen over hun geweldige (buitenschoolse) Italië-reizen. Dat is grote luxe, die ik in mijn eigen school altijd erg vreemd heb gevonden. Lang niet alle leerlingen kunnen zo’n reis betalen. Dus als zulke zaken de ‘eigenheid’ bepalen, bedoelt men dan: we houden onze school graag voor de elite? We willen liever geen ‘minderwaardige’ afdelingen in de leslokalen naast ons? Verschil moet en zal er zijn?

Het gevoel dat wij béter waren dan de buren, dat werd er door sommige docenten twintig jaar geleden ook graag ingepompt. Als oud-leerling en Leuvenaar kan ik dan ook getuigen dat deze drie scholen – vooral de leerlingen én leerkrachten van HDC en SPC – zich tegenover elkaar verhouden zoals chiro en scouts. Eenmaal gekozen voor een van de twee, is dat blijvend. Dan staat het goed om neer te kijken op de andere, puur omdat tot de andere groep hoort. En misschien hadden wij als leerling er ook zitstakingen voor georganiseerd. Of de buurscholen gevandaliseerd. Want als je docenten zeggen dat ‘wij’ zo anders zijn, dan zal het toch wel? Er zijn voor minder burgeroorlogen begonnen.

Samen de toekomst tegemoet

Daarom ben ik blij dat deze drie scholen samen de toekomst tegemoet gaan. Met gedeelde middelen, zodat de essentie – in groep én individueel – gevrijwaard blijft. Kwalitatief onderwijs, zoals ik in elke nota van Perron 3000 kan lezen. En wat dan met die twintig leerlingen die in de zomervakantie met hun leerkrachten naar Rome willen reizen? Die kunnen zich buiten de uren nog altijd groeperen, toch?

Persoonlijk zie liever een sterk middelbaar onderwijs in mijn stad, dan een versnipperd onderwijs waarin telkens – afwisselend – een van deze drie scholen net niet rond komt. Want ook dat is de realiteit. Onderwijs mag geen landschap zijn waarin denkbeeldige muren hoog worden gehouden, puur omwille van prestige. Anno 2019 is het niet meer normaal om voor zulke geforceerde segregatie (zit)stakingen te organiseren. Laat staan dat misnoegde docenten ze maar al te graag faciliteren. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234