Vrijdag 06/12/2019
Beeld rv

Column De gebeten hond

Ondertussen lanceren de goddelozen het ene perfide idee na het andere

Mark Coenen gaat aan de wandel met de week.

Een oeverloze lethargie, een verveling die geen einde kent: het zijn kenmerken van een kloeke burn-out, maar het is ook de toestand van onze politieke elite.

Het schip van de democratie dreigt te kapseizen omdat het windstil is: de wereld mag dan in razende en ­razendsnelle beweging zijn, in de hoofdkwartieren doet men alsof zijn neus bloedt. Terwijl hun hele aanzicht geschonden is. Maar met behulp van een scheepslading Kleenex denkt men dat niemand dat ziet.

Iedereen ziet het.

Dankzij het mosselachtige midden kunnen extremen zich op ongestoorde wijze profileren. Men moddert maar wat aan: partijen zijn op zoek naar een voorzitter en bezig met zichzelf en ­ondertussen lanceren de goddelozen het ene perfide idee na het andere.

Het gaat over euthanasie op foetussen van achttien weken of abortus op gedementeerden of is het omgekeerd: een mens raakt er niet meer wijs uit.

Men kan ongetwijfeld niet genoeg ­nadenken over leven en dood en hoe een gemeenschap daarmee moet omgaan, maar hoe men nu op een drafje de ene na de andere fundamentele verandering door het parlement wil jagen zegt veel, zo niet alles.

Profileringsdrang met als inzet: leven en dood. Het lijkt middeleeuws.

Dat snelheid funest kan zijn, bewees de heisa rond de wet die de verjaring van seksueel misbruik voor minder­jarigen schrapt. Nauwelijks een week geleden, al lang vergeten.

Neem aan van een vader van een doodgeboren kind op 21 weken, dat het na 18 weken niet meer gaat over een vormeloze aanwas op weg naar het leven. Beeld BELGAIMAGE

Uitstekend idee, lamentabele uitvoering. Snel-snel. In die poging tot wet stonden twee kemels die ook in de ­definitieve tekst werden opgenomen. Stefaan Van Hecke van Groen, die de fouten ontdekte, werd ei zo na gekielhaald. Uiteindelijk moest er een ­paniekerige reparatiewet komen om de kraakverse nieuwe wet meteen aan te passen. Hoorzittingen, tweede ­lezing, ­juridisch advies bij de Raad van State: allemaal niet nodig. We hebben ­ongelofelijke haast. Het is te gek voor woorden.

De uitbreiding van de abortustermijn van twaalf naar achttien weken heeft betrekking – zo verneem ik in een ­filmpje van Open Vld met een professioneel zorgelijk kijkende Goedele Liekens – op zowat vijfhonderd vrouwen per jaar, die dan voor hun ingreep niet naar Nederland moeten. De uitleg duurt amper een minuut. Snel-snel.

Vijfhonderd late beslissers, voor wie drie maanden bedenktijd te kort is.

Zou men niet liever werken aan een betere opvolging van die vrouwen (en hun mannen) in plaats van hen meer tijd te geven? Voorlichting? Anticonceptie? Of is daar weer geen geld meer voor? De lichtzinnigheid waarmee dit wordt bedisseld doet duizelen.

Neem aan van een vader van een doodgeboren kind op 21 weken dat het na 18 weken niet meer gaat over een vormeloze aanwas op weg naar het leven, maar over een foetus die – zij het natuurlijk nog niet helemaal – al wel gevormd is.

Dit op een drafje beslissen is een loopje nemen met ethiek en ­beschaving.

Het is een schande.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234