Zaterdag 24/07/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Fotomagazine

Ondanks 2020 hebben we op de redactie ook een paar keer hartelijk gelachen

Kirsten Bertrand is hoofdredacteur.

Ze speurt ernaar. Al driekwart jaar. Net zoals ze speurt naar de ­vitaminen in haar kiwi’s en haar mandarijnen. Ze plukt dan een pluisje van de grond en vraagt, na grondige inspectie: is dit misschien een corona?

Het is ingewikkeld om je dochter van vijf uit te leggen dat je het virus met het blote oog niet kunt zien. Nochtans bleek onze onzichtbare metgezel in dit godvergeten jaar bijzonder goed in beeld te brengen. Zo goed dat het – op het eerste gezicht althans – niet evident was welk beeld er op de cover van dit ­fotomagazine moest staan.

Fotomagazine:

2020, het jaar dat alles veranderde: bekijk hier de beelden die ons het voorbije jaar het meeste beroerden

Het Italiaanse Bergamo kwam snel ter sprake. Patiënten die in de gangen van het ziekenhuis naar adem lagen te ­happen. Een overbelaste intensive care. Afscheid per iPad.

Dichter bij huis was er, in de eerste golf, het verdriet van Limburg. Bladzijden en bladzijden overlijdensberichten in Het Belang. De onwaarschijnlijke beelden uit de ziekenhuizen en de woon-zorgcentra.

Of het niet wat hoopvoller kon? Zeker de afgelopen ­maanden zijn er enige stippen op de horizon gezet. De verkiezing van Joe Biden en Kamala Harris bijvoorbeeld, die toch een gevoel van optimisme door de wereld joeg. Of, nog maar pas, de aankondiging van ons eigenste Pfizer-vaccin. Zo’n flesje uit Puurs op de voorpagina van dit bewaarexemplaar.

Alleen gaat dat bevrijdingsfeest nog wel even op zich laten wachten.

Halverwege dit gekke jaar gebeurde er iets wat zo cruciaal was maar ook zo misselijkmakend, dat ik de beelden ervan niet opnieuw durf te bekijken. De knieverwurging van George Floyd. De video van het politiegeweld – alles werd gefilmd door omstanders – ging viraal. Je hoort en ziet Floyd aan het eind roepen om zijn moeder, nadat hij in totaal zestien (!) keer gezegd heeft dat hij geen lucht krijgt.

‘I can’t breathe’ werd de slagzin van de Black Lives Matter-protesten die begin juni de Verenigde Staten maar ook Europa in volle pandemie overspoelden. ‘I can’t breathe’ ­verwijst oorspronkelijk naar de laatste woorden van Eric Garner, een ongewapende zwarte man die stikte nadat hij in 2014 door de politie van New York in een wurggreep werd genomen.

Volgens onderzoek van The New York Times kwamen het laatste decennium zeventig mensen in hechtenis om nadat ze uitgerekend die drie gekwelde woorden hadden ­uitgesproken. Maar ‘I can’t breathe’ kun je ook heel toepasselijk als een coronaslagzin lezen. Covid-19 trof wie zwart of latino was dubbel zo hard. Er was het politiegeweld, maar dus ook de gezondheidskloof, de erfenis van wat het betekent om in de Verenigde Staten arm en gekleurd op te groeien.

In ons land sloegen de protesten snel over naar de discussie over de standbeelden van Leopold II. Het debat over ons koloniale verleden is, tien jaar na de publicatie van Congo van David Van Reybrouck, duidelijk nog niet afgerond. En er was het verhaal over Lamine Bangoura, die net als George Floyd stikte tijdens een politie-interventie. De video van het politie-optreden die De Morgen in handen kreeg, gaat door merg en been.

Het is comfortabel om het racisme in de VS te ­veroordelen, zonder in eigen land in de spiegel te kijken. Onze tweede en derde generatie migrantenkinderen haalt almaar vaker een diploma, maar is nog steeds zwaar ­ondervertegenwoordigd in cruciale beroepsgroepen. Of kent u veel leerkrachten, rechters, politieagenten, topambtenaren, werkgevers en politici van kleur?

Dat leidt tot ongemakkelijke gesprekken, ook op redactievloeren. Is men achter, of stellen wij hen achter? En waarom is ons journalistenkorps nog zo wit? Vandaar ook dat het beeld van een jonge Black Lives Matter-activiste – deze foto werd op een demonstratie in Rotterdam genomen – ons beeld van het jaar is geworden.

Ondanks 2020 hebben we op de redactie ook een paar keer hartelijk gelachen. Wat een cadeau was me die Szájer, zeg. Meer nog dan de drie naakte BV-musketiers en meer nog dan de smeltende Giuliani gaf het verhaal over de oerconservatieve Hongaarse politicus die op een homo-orgie in Brussel betrapt werd en wegvluchtte via de regenpijp, aanleiding tot de collectieve bulderlach van dit annus horribilis.

Hebben de cover en ook de rest van dit magazine niet gehaald, maar verdienen niettemin een eervolle vermelding: de vleermuis uit Wuhan, onze extra coronakilo’s, de ­schermtijd van uw en mijn kinderen, onze eigenste vier muren, de legendarische PowerPoint van Wilmès (fase 1 B never forget), de versoepelbrigade, Georges-Louis Bouchez, de superverspreidende sint, zalmpapillot in de vaatwasser en, last but not least, de verpieterde mondmaskers onder in mijn handtas.

Ik denk dat ik me straks een extra grote spuit laat zetten.

Kirsten Bertrand, hoofdredacteur

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234