Vrijdag 24/09/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Omdat ze in zo’n onnatuurlijke positie liggen, worden er voortdurend winden gelaten

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Ter verstrooiing kijk ik wel eens op de tablet naar TLC, een omroep die ik niet kende maar die blijkbaar gespecialiseerd is in afwijkingen. Gezinnen met achttien kinderen, dwergenfamilies, volstrekt onhandelbare katten of huiddokters die de meest affreuze dermatologische uitwassen onder het oog van de camera wegbranden of uitduwen: na een lange dag is er altijd wel iets op tv waar je vrolijk van wordt. Je vraagt je af waarom al die mensen eraan meedoen, maar dat is geen toffe vraag: laat de mensen maar doen, ze worden er allicht voor betaald en als je geen complexen hebt en je lekker niets aantrekt van wat de anderen over je denken, is het allemaal prima.

Mijn favoriete programma is 1000 Pound Sisters. Zoals de titel suggereert gaat het over twee gigantische Amerikaanse zussen, Amy en Tammy, die tezamen een kleine vijfhonderd kilo wegen. Je gelooft je ogen niet. Amy is nog aan de bevattelijke kant, maar Tammy is met haar driehonderd kilogram zo onbegrijpelijk groot dat je ernaar blijft kijken. Ze hebben ook nog een broer van tweehonderdvijftig ongeveer, die steeds hoofdschuddend naar zijn dikke zus staat te kijken, zeggend dat ze er toch eens iets aan moet gaan doen. “We hebben allemaal wat gewichtsproblemen,” zei hij laatst zonder ironie, “maar bij jou is het morbide.”

null Beeld RV
Beeld RV

Geregeld moeten de drie naar een specialist in zwaarlijvigheid die drie staten verderop woont, en dan wordt er een stevige minibus zonder achterzetels voorgereden waar de drie spekbergen nogal hardhandig in worden geduwd. Omdat ze in zo’n onnatuurlijke positie liggen, worden er voortdurend winden gelaten, waar iedereen uitbundig en luid protesterend om moet lachen. Op gezette tijden moet er worden gestopt om te eten. Dan moet die hele vleestruck worden uitgeladen, om na de maaltijd weer in elkaar te worden gepuzzeld. En maar lachen, en ruziemaken en elkaar van vetzucht beschuldigen. Ik zei het al: je gelooft je ogen niet.

Amy heeft al een maagverkleining gehad, vandaar dat ze de overzichtelijkste van de drie is. Tammy wil er nu ook één, en moest daartoe vijfentwintig kilo afvallen, anders kon of wilde de dokter er niet aan beginnen. Ze had flink haar best gedaan, zei ze, maar ze had geen idee of het haar gelukt was – een paar tientallen kilo’s verschil voelt zo iemand niet.

Ze was er vijfentwintig bijgekomen. De dokter wierp de handdoek. Zo’n specialist moet in de States toch een en ander op de weegschaal krijgen, dacht ik, maar dit was hem toch te veel, zag je in z’n ogen.

En dan zie je ze op de terugweg langs een drive-through passeren, en grote dozen met steakburgers en vaten met cola kopen, en ook een kuip sla voor de gezondheid. Wat een land is me dat toch. Een economie die alleen maar gore, grote rommel om op te eten produceert en daar door niemand in wordt belemmerd of tegengesproken, een gezondheidsstelsel dat duur en ontoegankelijk is, en al die dikke ongelukkige mensen die toch nog altijd vinden dat ze een goed leven hebben, zo onder de vlag van de vrijheid en de zelfbeschikking, in de beste natie van de wereld.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234