Dinsdag 11/05/2021

Column

Ofschoon hij een kutbeer was, heeft hij ons veel over onszelf geleerd

null Beeld DM
Beeld DM

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Ik had vier weken geleden al verteld over de beer. De legpuzzel die mijn vrouw bij AS Adventure had besteld nadat haar schoenen minder waterdicht bleken dan beloofd en zij een tegoedbon had gekregen. Wel, de beer is klaar. Was me dat een kutbeer.

Elke ochtend bij het opstaan keek ik met meer walging naar de beer. Preciezer: ik keek met meer walging naar iets wat ooit, en veel waarschijnlijker nooit een beer zou worden. Honderden puzzelstukken met berenharen, allemaal in ongeveer maar één kleur, lagen gerangschikt rondom de snuit, die tamelijk gemakkelijk was geweest.

In het begin gingen wij op vrije momenten om beurten heel ontspannen wat naar de beer staan kijken. Pakten een puzzelstuk, legden het weer terug. Heel soms zei een van ons: ik heb er een. De sessies werden korter. Er ging een week voorbij zonder dat de beer groeide. Ik hoopte enkele keren dat Boef, onze hond, op de tafel zou springen en onze aanzet zou vernielen, of dat er een stukje op de grond zou vallen en hij dat zou op­vreten. Je werkt niet verder aan een puzzel waarvan je weet dat er een stukje ontbreekt.

Het ergste was dat wij allebei wisten dat de beer niet zou weggaan voor hij af was. Wij zijn allebei verschrikkelijke steiloren. Voor wij opgeven, bevriest de hel. De beer zou ons leven tot een hel máken – dat is fors uitgedrukt, maar het geeft een idee.

De beer is af. Beeld Marnix Peeters
De beer is af.Beeld Marnix Peeters

Omdat wij dus geen keuze hadden, begonnen wij wat vaker aan de beer te werken. Dat gebeurde niet meer op een ontspannen manier. Je hoorde kiezen en knokkels kraken en bloed borrelen. Op de dag dat hij af raakte, waren wij allebei duizelig van de inspanning. Wij hadden rugpijn van het gebogen staan.

En nu ligt hij daar, de halve tafel in beslag nemend. Wij voelen ons fier en opgelucht, en tegelijk wat verstoord. Wij missen een doel. Wij missen het dagelijks krimpende witte gat. Geen van ons beiden durft de beer op te doeken. Ofschoon hij een kutbeer was, heeft hij ons veel over onszelf geleerd.

Misschien moeten we hem opsturen naar iemand die heel kwaad is, zei mijn vrouw. Vier weken beer, en je hebt geen fut meer om nog te schelden en te briesen.

Wij hadden enkele dagen eerder vol verbijstering naar een filmpje zitten kijken waarin een Vlaamse activiste een columniste de huid vol schold, nadat die op kousenvoeten en met de tong in de wang iets had geschreven over de korte lontjes en de zere tenen van vandaag. Wij vernamen dat hoofdredacteurs van kranten in zulke gevallen georchestreerd worden bestookt met haatmail en eisen tot ontslag van de boosdoener.

Het is maar haat, zei ik, maar het is dezelfde soort haat die op de teken­tafels van de Politischen Zentral­kommission lag. Het zijn dezelfde listen, dezelfde technieken. Het draait niet om dialoog, het draait om agressie en annulatie en nietigverklaring.

Als je schuimbekt kun je niet praten, zei mijn vrouw. Als je voortdurend overkookt kun je niet nadenken. Als je staart, zie je niets. En van haat komt alleen maar méér haat – daar vind je in de hele menselijke geschiedenis geen enkele uitzondering op.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234