Maandag 24/06/2019

Column De Schaal van Mulders

Of ze nu pizza vervoeren of ribben, brommertjes behoren tot de grootste plagen in de stedelijke jungle

Een Motobécane-bromfiets. Beeld BELGAIMAGE

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

Ooit bezat ik een brommertje, toen de dieren nog spraken en het verpesten van lucht een algemeen aanvaard tijdverdrijf was. Het brommertje was van het Franse merk Motobécane omdat het, zo stelde ik mij voor, biekan een moto was.

In die tijd was ik fan van alles wat bromde of snorde. Mijn lief, Angeline, verplaatste zich met een Honda Camino. In het Spaans schijnt dat ‘weg’ te betekenen en dat was niet ontoepasselijk. Brommertjes houden van de weg zoals Angeline van Spaans hield. Zij studeerde het en pakte graag uit met zinnetjes als yo te quiero, wat in het West-Vlaams afgrijselijk lief klonk. Het waren mooie dagen. Onze grootste ­bekommernis was dat onze brommer door de politie op de rollen gezet zou worden. Nu is dat ongeveer de laatste van mijn bekommernissen. 

De tijden zijn veranderd, zoals ook het wegverkeer. Roken in de auto is nu verboden als er kinderen bij zijn. We kruipen niet meer met dezelfde vanzelfsprekendheid strontzat achter het stuur als vroeger. We zijn ons bewust geworden van de luchtvervuiling en van de klimaatopwarming. Begin volgend jaar wordt er in mijn straat – op de spreekwoordelijke steenworp van de Gentse binnenstad – zelfs een Low Emission Zone (LEZ) ingevoerd.

Tot mijn verbazing, zo leren mij de kleine lettertjes, zal die niet van toepassing zijn op bromfietsen. Ik ruik die nochtans vaak als ze door de straat ­snerpen – temeer als ze worden gevoed door het mengsel van olie en benzine dat tweetakt genoemd wordt. Iedereen die daar wel­eens achter rijdt of wandelt, weet dat één vehikel van dat type een straat minutenlang naar adem kan doen happen. Maar dat mag dus in de zone met zogezegd een lage uitstoot. Brommers en motorfietsen glippen door de mazen van elke controle.

Mijn neus kan mij natuurlijk bedriegen. Maar meten is weten, hoor je weleens zeggen. En dat is precies wat diverse ­instanties gedaan hebben, van het TNO (Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek) over het IRAS (een instituut van de Universiteit Utrecht dat zich bezighoudt met gezondheids­risico’s door milieuvervuiling) tot ons eigen VITO (Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek). De resultaten waren vernietigend voor brommers. Ze blijken meer fijnstof uit te stoten dan een uit de kluiten gewassen vrachtwagen. Een onderzoeker noemde ze ‘ultrafijnstofkanonnen’. ‘De echte vervuiler rijdt op het fietspad’, schreef de Volkskrant. ‘Lokale middelen als een milieu­zone leggen hem geen strobreed in de weg.’

Of ze nu pizza vervoeren of ribben, brommertjes behoren tot de grootste plagen in de stedelijke jungle. Maar het is ook een plaag die gemakkelijk bestreden kan worden – wat de LEZ dus bewust niet doet. Wat is de toegevoegde waarde van een vervoermiddel dat decibels uitbraakt, vervuilt als geen ander en door milieuvriendelijker alternatieven allang links en rechts ingehaald is? Wat mij betreft mag de stinkende (tweetakt)brommer uit het straatbeeld verdwijnen. Liever vandaag nog dan morgen.

Wel hoop ik dat Angeline mijn straat nog eens inslaat op een elektrisch spinnende Honda Camino. Ze zal dan roze wangen hebben zoals vroeger, en in het Spaans dingen zeggen. In haar haren en haar kleren brengt ze de frisse lucht mee van buiten. Dat vind ik een van de geweldigste geuren ter wereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden