Maandag 18/10/2021
Mohamed Ouaamari. Beeld DM
Mohamed Ouaamari.Beeld DM

ColumnMohamed Ouaamari

Of ik niet te oud ben om mij druk te maken over de rietjes van Capri-Sun? Uiteraard niet!

Mohamed Ouaamari is auteur van Groetjes uit Vlaanderen. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

“Verdomd degene die verantwoordelijk is voor deze nieuwe Capri-Sun-rietjes”, vloekte ik terwijl ik het kartonnen zuigbuisje door de folie trachtte te prikken. De punt is niet scherp genoeg, het stokje buigt als je te veel kracht zet tijdens het duwen. Het was vroeger met plastic rietjes al een onhandig geklooi om van het hypergesuikerde drankje te kunnen slurpen. Sinds het verbod op plastic rietjes, de grootste bedreiging voor onze planeet zo blijkt, is het leven van de Capri-Sun drinker een ware hel geworden.

Het rietje van karton geeft de normaal o zo frisse en zeemzoete nostalgische trip naar onze jeugd een kleffe smaak. Het natte karton koekt samen, waardoor je al na drie korte slokken niets meer uit de aluminium verpakking krijgt gezogen. Op de website van de Duitse sapjesfabriek staat: “Het nieuwe papieren rietje biedt dezelfde drinkervaring als het oude plastic rietje.” Iemand moet de marketingafdeling, nee het directiecomité én alle aandeelhouders in die ivoren toren dwingen zo’n aluminium zakje leeg te drinken met hun “innovatieve milieuvriendelijke rietjes” om te zien hoe afschuwelijk deze nieuwe drinkervaring echt is.

Of ik niet te oud ben om mij druk te maken over de rietjes van Capri-Sun? Uiteraard niet! Ik kom op voor de kleine man op de kleuter- en lagere school die niet de stem en schrijfvaardigheden bezit om dit Grote Onrecht aan te kaarten. Bovendien was bokslegende Muhammed Ali in de jaren 70 het gezicht van het drankje met de slogan ‘I like Capri-Sun’. Hij hield op het campagnebeeld de aluminium drinkpouch trots tussen zijn twee rode bokshandschoenen. Dus als mijn naamgenoot en ‘The Greatest’ fan mag zijn, mag ik dat ook.

Terwijl ik het rietje nog steeds in het zakje probeerde te boren, bedacht ik me hoe dit de eerste keer was dat ik bewust getroffen werd door een klimaat- of milieumaatregel. Heel lullig ook, first world problems van een verwende millennial. We vergeten vaak wie de echte slachtoffers zijn en dat zijn niet mensen als ik. Dat werd bijvoorbeeld erg zichtbaar toen oude dieselwagens uit de stad werden geweerd, maar nieuwere wagens, die ook gigantisch veel uitstoten, nog steeds welkom waren.

Ook de energietransitie lijkt een belasting op armoede te worden. Vooral arme gezinnen en hun kleine huurappartementen vol kieren en gaten, tocht en ramen van gebrekkig enkelglas. Mensen zoals ik en u zijn gezegend met centrale verwarming, maar zij trachten hun tochtgat op te warmen met elektrische kacheltjes. Op het einde van de maand krijgen zij een horrorfactuur met daarin onleesbare tabellen, die verhullen dat pakweg een derde van het bedrag de reële energieprijs is, de rest wordt geïnd door de overheid.

Diezelfde overheid die afgelopen jaren met subsidies gooide naar de zonnepanelen voor bedrijven en particulieren met een Tesla op hun oprit.

Zo wordt de klimaattransitie stilletjes een taxshift van arm naar rijk.

Het rietje scheurde uiteindelijk los door de verpakking. Ik gaf het op, de drinkpouch verdween in de blauwe PMD-zak. Ik zuchtte: denkt er nu echt niemand aan de kleine man?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234