Zondag 20/10/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Column

Of ik die 1.300 euro niet in twee keer kon betalen, vroeg ik de dierenarts. Hij: “Ik opereer toch ook niet in twee keer?”

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Er zijn zo van die dagen dat alles, totaal onvoorzien, in beweging gezet wordt, een toevloed van gebeurtenissen, een soort modderstroom van tegenslag waardoor je leven even helemaal op zijn kop staat. Gelukkig is de ellende van dien aard dat er geen doden vallen of ander onherstelbaar leed je deel wordt.

Zeggen dat er ergere dingen in het leven bestaan is volkomen terecht, erover zeuren zou misplaatst zijn. Toch verbaast het me hoe je ineens, ongewild, opvallend veel gelijkenis vertoont met een strandbal die van golf naar golf gekaatst wordt. Je niet verzetten is de enige manier om er zonder kleerscheuren uit te komen. Rekken en erbij blijven.

Wat ik ga vertellen kan nu alleen maar tegenvallen en u zult zuchtend opmerken: is het dat maar!

Het begon allemaal een week geleden, toen ik terugkwam van een citytrip naar Istanbul. Een vriend van me kwam me samen met Mr. Wilson, mijn hondje, ophalen. Wilson vloog als een raket op me af, dolgelukkig dat ik terug was. Plots hoorde ik een hartverscheurende kreet en bleef hij stokstijf staan. Keek me in totale verwarring aan en verzette geen stap meer. Poot omgeslagen door een losliggende stoeptegel.

Drie dagen later werd hij geopereerd, de kruisband in zijn knie was volledig afgescheurd.

Of ik zomaar even 1.300 euro op tafel wilde leggen. Toen ik beleefd vroeg of ik dat misschien in twee keer mocht betalen, was het schampere antwoord: “Ik opereer uw beestje toch ook niet in twee keer? Als u het niet meteen kunt betalen, geen operatie.”

“O, en cash te betalen”, voegde hij er snel aan toe. Toen ik vroeg naar een factuur, waar ik niets mee kan doen behalve de ander dwingen om niet in het zwart te werken, werd het even stil. Dan een bars: “Ja, dat kan.”

Ik zou de rest van de maand wel droog brood eten en enkele andere rekeningen niet betalen. Maar toen belde mijn jongste dochter me, of ze even met man en kind hier in huis kon logeren want bij haar thuis werden de ramen vernieuwd.

Als er iets is wat ik wil doen als mijn kinderen in huis zijn, is het ze verwennen. Dus met de laatste euro’s vulde ik de ijskast met lekkers, sleurde mijn bed voor hen naar de tweede verdieping. Gooide een versleten enkele matras op de plek waar mijn bed stond, en klaar was Kees.

De volgende morgen kon ik niet meer gaan van de rugpijn, maar wat kon mij het schelen, met al dat bruisende leven in huis. Het was maar voor drie dagen. (Ondertussen zijn we al tien dagen verder want de ramen bleken verkeerd gemonteerd.)

Niet veel later sloop het griepvirus het huis in en nu liggen we met z’n allen ziek te wezen. Mr. Wilson met zijn zieke pootje in zijn mand, op de bank mijn jongste dochter, Gloria, mijn kleindochter, en ik. We gloeien en rillen van de koorts en hoesten en snotteren unisono.

Zelden voelde ik me gelukkiger dan in dit zieke samen zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234