Woensdag 29/01/2020
Thérèse Wampiriye: ‘De liefde heb ik gekend, het avontuur, de reizen, de schoonheid. Dat maakt van mij een tevreden vrouw.’ Beeld Jonas Lampens

Oe is't?

"Oe is't? Die vraag is me nog nooit gesteld"

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: 'Meneer, mevrouw, oe is't?' Vandaag: de hele wereld in Lacuisine.

Daar zit ze dan, in de auto, langs de kant van de weg. Ergens in Lacuisine, een dorp aan de Semois in het zuiden van ons land. Thérèse Wampiriye. Met zo’n naam verdien je het om deze ­langlopende rubriek af te sluiten.

Thérèse schrikt op als we plots aan haar auto verschijnen. Dat hebben veel mensen gedaan, de afgelopen 2,5 jaar, toen een vreemde vroeg: “Dag mevrouw/meneer, oe is’t?” Ofwel ­klapten mensen dicht, gaven gas en verdwenen. Dan was je een keer niet zelf de bange blanke man. Even vaak kreeg je goesting in het leven, zoals dat nu ook zo is, als je Thérèse Wampiriye hoort zeggen: “Maar jongeman, het gaat bijzonder goed!”

Dit is haar verhaal. Dit is waarom Thérèse Wampiriye op haar smartphone kijkt en Google Maps haar moet lokaliseren. Ze weet niet meer waar ze is. En dat is ook de bedoeling.

“Ik ben op zoek naar een huis in deze buurt. Zuid-België, dat is al waar ik in geïnteresseerd ben. Het is hier rustig, het is hier groen en het is hier een beetje verlaten. Ik ben 60 jaar. Het is tijd om mijn leven een beetje te vertragen. Het is een rollercoaster geweest, dat leven.

“Ik ben opgegroeid in Rwanda, in een dorp nabij de bron van de Nijl. Maar mijn leven speelde zich in hoofdzaak af in Brussel. Ik ben half Belgische, half Rwandese. In Gent was ik mannequin – ja ja, nu geen complimenten maken, hè – aan de Lievekaai, werkte nadien als receptioniste in hotels in Brussel en deed hetzelfde in Turkije, Portugal, Zuid-Frankrijk. Ik spreek Nederlands, Engels, Frans, Portugees… En dat maakt van mij een tevreden vrouw. De liefde heb ik gekend, het avontuur, de reizen, de schoonheid.

“Lange tijd had ik een relatie met een Italiaan uit Rixensart. We zochten een plek op deze wereld met weinig volk en toch veel charme. Het kon echt overal zijn, of het nu Amerika of Azië was. Onze vinger viel uiteindelijk op Sao Tomé en Principe. Ooit al van gehoord? Dat is een eiland voor de westkust van Afrika. Daar startten we restaurant Les Sources du Nil, een verwijzing naar mijn geboortestreek, en hadden er een prachtige tijd. Ik heb de wereld gezien, ja, maar altijd keerde ik terug naar België. Zoals nu.

“Jullie vraag – oe is’t? – heb ik als receptioniste mijn hele leven aan mensen gesteld. Ook als ik de zaal deed in het restaurant. Nooit werd die vraag echter aan mij gesteld. Dat hoorde bij de job. Het ging niet om mij, maar om de klanten. Na zoveel jaren mensen te hebben begeleid, is het tijd voor rust. En die zal ik hier wel vinden. Als ik ergens een huisje vind. Ik wil jullie bedanken voor jullie tijd, voor die simpele vraag en voor deze korte ontmoeting. Een mens moet dat meer doen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234