Donderdag 24/10/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Column

O, zei ik gevat, zou het u geruststellen als u wist dat mijn moeder van Dordrecht is? Een rasechte Nederlandse, loog ik

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Elke keer weer als ik het station uitkom in Amsterdam valt het me op. Het waait er altijd. Ik kan me niet één windstille dag herinneren. Het ligt ook vlak bij de zee en dat voel je. In de wintermaanden is het er guur, in de zomer zoals nu is het heerlijk om die bries te voelen.

Het is een drukte van belang op het stationsplein en ik wurm me door de vele toeristen die Amsterdam belagen. Alleen daarom al zou ik er niet kunnen wonen, die horden mensen die de stad bezetten. Het geluid van de wieltjes van de vele rolkoffers die voortgetrokken worden over de kasseien. De smalle stoepjes, de levensgevaarlijke bende ­fietsers én – en daar schrik ik altijd weer van – de brutaliteit van de Amsterdam­mers, hun opgeheven vingertje, hun botte humor.

In 1986 was ik hier voor het eerst, voor Blonde Dolly. Een film die me nog lang zou achtervolgen, maar dat wist ik toen nog niet. Het was mijn eerste hoofdrol.

Op het ogenblik dat de regisseur op zoek was naar dé Blonde Dolly van zijn dromen, woonde ik in Wenen en speelde daar theater.

Elke zondagochtend echter vloog ik naar België omdat ik ­meespeelde in de film Skin van Guido Henderickx. Ik draaide daar op maandag en dinsdag, vloog met de vlucht van 17 uur terug en stond ’s avonds weer op het Weense podium. Het waren opwindende tijden waarin ik met grote ogen van verwondering en spanning door het leven liep.

Een van die dagen dag stonden op de set van Skin een paar Hollanders, een regisseur en een producent. Ze bleven de hele dag staan kijken. Twee dagen later, in Wenen, de Hollandse regisseur aan de lijn. Of ik vrij was in de zomermaanden want ik was voor hem zijn Blonde Dolly en of het me zou lukken om Hollands te spreken. Tuurlijk, zei ik meteen. Als ik in het Duits, Frans en Engels kon spelen, wat zou het me niet lukken in het Hollands. Ik begon meteen met een schurende ‘g’ en een gebrouwde ‘r’ te praten en bootste de typische ­melodie van de Nederlandse taal na.

Maar dat was buiten de producent gerekend, die belde me een dag later en verontschuldigde de regisseur die zo stoutmoedig op zijn eentje beslist had dat ik de rol had, terwijl dat onmogelijk was omdat ik Vlaamse ben. O, zei ik gevat, zou het u geruststellen als u wist dat mijn moeder van Dordrecht is? Een rasechte Nederlandse, loog ik.

Waar haalde ik het? Mijn moeder is van Antwerpen, van den Dam dan nog, een van de meest volkse buurten.

Een jaar later was het première en de producent had al laten vallen dat hij blij was mijn moeder eindelijk te ontmoeten. Paniek. Ik bezwoer mijn moeder geen woord te zeggen. Stelde haar voor aan de producent die meteen een hele monoloog afstak, vroeg waar ze geboren was, hij was zelf Dordrechtenaar! O help! Mijn moeder keek me aan, ik haar, van de zenuwen begon ik te lachen en zei: wat jammer nou toch, ze is haar stem kwijt.

We zijn nooit ontmaskerd.

Ik hou van werken in een ander land, een andere stad. De vrijheid van het anonieme. Niemand kent je, of nauwelijks. Ze kennen je wel van naam, maar het ontbreekt hen aan voldoende informatie om alle zonden van de wereld op je te projecteren. Dat is in eigen land wel anders: geen sant in eigen land.

Ik wandel verder naar de plek waar de repetitie doorgaat. Een nieuwe serie waarin ik een hoofdrol speel. Keizers­vrouwen. Een verhaal over maffia, ­witwaspraktijken, escortmeisjes, drugs, moord en doodslag. Ik speel geen ­lieverdje. Wel integendeel. Dat is ­heerlijk, lieverdjes spelen is saai.

“Kijk toch uit, mens!” Ik schrik me rot. Bijna word ik overreden door een fietser terwijl ik mijmerend door de Amsterdamse straten loop op weg naar nieuw werk. Op weg naar Sylvia Keizer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234