Donderdag 17/10/2019

Opinie

O politiek, uw naam is hypocrisie

Walter Zinzen Beeld Eric de Mildt

Walter Zinzen was VRT-journalist tot zijn pensionering in 2002.

Toen bij Carrefour een sociaal akkoord werd gesloten was de verontwaardiging in de Wetstraat groot. Dit akkoord bepaalde immers dat werknemers al op 56 jaar met brugpensioen konden. De verontwaardiging was begrijpelijk: we moeten met zijn allen langer werken, niet korter, zo luidt de mantra al vier jaar lang.

Maar kennelijk geldt dit niet voor de wereld van kunst en cultuur. Daar moet in de eerste plaats bezuinigd worden. En wat is makkelijker dan dat te doen op de personeelskosten? Weg dus met de oudjes, die veel te duur zijn. Meer en beter werken met minder mensen is de leuze van onze regeerders.

Het beste is dat te zien in ons grootste cultuurhuis: de VRT. Daar worden personeelsleden (excuus: human resources) aangemoedigd om zo vroeg mogelijk de geneugten van het rustpensioen op te zoeken. Mij zijn gevallen bekend van mensen die op 55 jaar (dus nog een jaar jonger dan bij Carrefour) uitgezwaaid werden met heel aantrekkelijke financiële voordelen, ja zelfs, met een aanmoedigingspremie van de Vlaamse regering. Kan u zich dit voorstellen? Dezelfde politici, die iedereen aanmanen langer actief te blijven, verstrekken premies aan mensen die zo goed willen zijn op jeugdige leeftijd de werkvloer te verlaten. Mensen koudweg ontslaan kan natuurlijk ook. Maar net zoals bij Carrefour wordt voor een meer 'sociale' aanpak gekozen : brugpensioen , vervroegd pensioen, verlof voorafgaand aan pensioen of hoe het allemaal heten mag. Werken tot je 65ste wordt dus absoluut niet aangemoedigd, integendeel. Maar het kan nog wél. Wie evenwel probeert, geheel in de geest van de pensioenhervorming, er nog wat jaartjes bovenop te doen, komt van een kale reis thuis.

Dat ondervond bijvoorbeeld Kurt Van Eeghem, een wandelende encyclopedie op het gebied van kunst en cultuur en bovendien een gepassioneerd en begenadigd verteller.

Zondag na zondag kluisterde hij het Klara-publiek aan de radio. Als een leeuw heeft hij gevochten om te mogen blijven werken, maar hij verloor de strijd. Vervangen werd hij niet. De collega’s, eveneens competente lieden – daar niet van – moeten er het werk van Kurt maar bij doen. Mooie besparing toch?

Versprekingen

En waarom moest Jan Hautekiet zo nodig al op zijn 62ste weg? Te goed, te veel luisteraars, te mooi Nederlands? Hij moest plaatsmaken voor jongeren. Op zich is er uiteraard niets op tegen dat ouderen geleidelijk aan vervangen worden door aanstormend jong talent. Maar de VRT stuurt haar oudjes nu al meer dan twintig jaar zo vroeg mogelijk de laan uit. Dat betekent dat de jonge broekjes, die aan hun loopbaan beginnen, niet meer kunnen rekenen op de ervaring van hun oudere collega’s. Dan heb ik het niet alleen, zelfs niet op de eerste plaats, over de microfoon- en schermfiguren. Radio en televisie bestaan bij de gratie van de technici (hoewel ook die worden wegbezuinigd) en van de administratie. Van mensen die nooit in de schijnwerpers staan maar onmisbaar zijn. Ook zij moeten nu kennelijk het vak al doende leren, net zoals de programmamakers. Op de kap van het publiek. 

Het is geen geheim dat de onophoudelijke versprekingen in de radiojournaals voor een deel het gevolg zijn van allerlei technische mankementen. Gebrek aan ervaring, te ingewikkelde nieuwe technologie of beide? Op de nieuwsdiensten is het geheugen grotendeels verdwenen. Zeker, er lopen nog ervaren rotten rond en bij de nieuwkomers zit onmiskenbaar veel talent. Maar een gestage overdracht van kennis van oud naar jong is blijkbaar niet meer mogelijk, ook al door de verhoogde werkdruk. De oudjes zijn kennelijk niet bij machte te verhinderen dat gebrek aan talenkennis soms leidt tot hilarische toestanden. Onvergetelijk is de vertaling van honourable, zoals in vele Engels- en Franstalige landen de volksvertegenwoordigers steevast worden genoemd. De vertaler met dienst had er “eerwaarde” van gemaakt. Teveel op Google geleund?

Versta me niet verkeerd, dit is geen pleidooi pro domo. Zelf kreeg ik op 64-jarige leeftijd de mededeling dat ik het jaar nadien “ambtshalve op rust “ zou worden gesteld. Ook toen viel de valbijl al. Nu als tachtigplusser alsnog terugkeren om programma’s te presenteren is geenszins mijn bedoeling.

Maar mag Martine Tanghe alsjeblief blijven tot ze erbij neervalt?  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234