Zondag 20/10/2019
Beeld Eva Beeusaert

Standpunt

Nu zitten we dus met een N-VA-staatssecretaris die ‘Wir schaffen das’ roept naar de Catalanen

Bart Eeckhout is opiniërend hoofdredacteur.

De Spaanse en Catalaanse regeringen zitten in een riskant oplopend conflict. Elke dag zonder verder geweld, is een gewonnen dag. De verantwoordelijkheid voor die escalatie mag eerlijk verdeeld worden tussen de Spaanse premier Rajoy en de Catalaanse minister-president Puigdemont.

Het siert de Belgische regering dat zij eerder het disproportionele geweld van de regering-Rajoy aan de kaak durfde te stellen. Maar nu moet alle energie geïnvesteerd worden in de-escalatie.

Dit is zo’n moment waarop vrede zomaar in een burgerconflict kan omkantelen. Het is een moment waarop België, Spanje en de Europese Unie onbezonnen ophitserij als van staatssecretaris Theo Francken (N-VA) absoluut kunnen missen.

Wir schaffen das

Er zijn nogal wat problemen met de verklaring van staatssecretaris Francken dat de Catalaanse minister-president hier asiel kan aanvragen. Ten eerste is het niet de staatssecretaris voor Asiel die dat beslist. Gelukkig maar.

Toen de oorlogen in Syrië en Irak honderdduizenden vluchtelingen naar Europa stuurden, riep de Duitse bondskanselier Merkel op tot kalmte met de woorden ‘Wir schaffen das’. Die woorden zijn vanop rechts sluw hertaald tot een uitnodiging aan alle gelukzoekers.

Nu zitten we dus met een N-VA-staatssecretaris die ‘Wir schaffen das’ roept naar de Catalanen. Als Catalonië de standaard wordt, zal nog veel asiel toegekend mogen worden. Van een aanzuigeffect gesproken.

Vlaams-nationalisten kijken met passie naar Catalonië. Niks mis mee, je kunt een activist zijn activisme niet kwalijk nemen. Maar intussen staan we wel op de rand van een gewelddadig conflict. Dan past vanuit de regering terughoudendheid.

‘Oorlogsenthousiasme’ noemt de Nederlandse historicus Ewoud Kieft de vrolijke blindheid waarmee burgers zich in 1914 in de Eerste Wereldoorlog stortten. Oorlogsenthousiasme is ook de juiste term voor een regeringslid dat in een escalerend buitenlands conflict diplomatieke storm gaat zaaien.

Mogelijk is het dit soort onverantwoordelijke relschopperij die van Theo Francken de populairste politicus van het land gemaakt heeft. Mogelijk draagt dit soort kritiek daar nog aan bij. Mogelijk is het daarom dat de rest van de regering, op wat gemompel na, alweer zwijgt. Maar er zijn momenten waarvan het belang de sprint naar de volgende peiling overstijgt.

Outcast België

Met deze zoveelste rel, nu ook met internationaal gevolg, heeft Theo Francken van ons land een outcast gemaakt.

Dit is het moment waarop Charles Michel (MR) moet beslissen wat zijn rol als premier is. Is hij de chef van een regering? Of is hij de kinderoppas van een kabinetslid dat – in tegenstelling tot zijn nochtans even overtuigde partijgenoten Geert Bourgeois of Jan Jambon – bij herhaling het verschil niet wenst te kennen tussen activisme en regeringsverantwoordelijkheid?

Wat wordt het, mijnheer de eerste minister?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234