Donderdag 16/09/2021
Ivo Victoria. Beeld DM
Ivo Victoria.Beeld DM

ColumnIvo Victoria

Nu vrijwel alle coronamaatregelen van de baan zijn, wacht veel honden een droevig lot

Ivo Victoria is schrijver van Alles is oké. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

De coronacrisis lijkt tot een (tijdelijk) einde te komen, en tot verdriet van mijn jongste dochter is onze kat nog steeds niet dood. Niet dat ze niet houdt van Lucien – vernoemd naar de laatste Belgische Tourwinnaar, en net als Van Impe een begenadigd klimmer, met name waar het gordijnen betreft – maar in het voorbije jaar kregen tal van vriendjes en vriendinnetjes een hond, en er is weinig wat een negenjarige zo blij maakt als een speelse puppy. In ons gezin geldt evenwel de afspraak dat de onderhandelingen over het nemen van een hond pas geopend worden na het overlijden van Lucien, die ietwat neurotisch is aangelegd en al jankend wegkruipt onder de bank als er een mug de kamer binnenvliegt, laat staan dat hij zijn personal space zou moeten delen met een hond.

Ik denk deze dagen vaak aan De honden van Carna, een jeugdroman van René Struelens, die ik las toen ik de leeftijd had van mijn jongste. In dat boek wil de president van de fictieve staat Carna van zijn land het meest hygiënische ter wereld maken. Hij heeft het op honden gemunt. Legt vergunningen op die steeds duurder en onredelijker worden. Honden moeten een nauwelijks verkrijgbare penning dragen. Dieren in overtreding worden afgevoerd en geëlimineerd. De parallel met de holocaust ligt er wat dik bovenop, maar op de negenjarige Ivo Victoria (die van zijn ouders ook geen hond mocht), maakte het verhaal diepe indruk. Gelukkig kwam alles goed dankzij twee jonge helden.

In Nederland zorgde de avondklok voor een ware hondenhype; alleen om de hond uit te laten mocht je ’s avonds immers nog naar buiten. Een vriend klaagde dat een puppy nemen hetzelfde was als een baby krijgen: het beestje poepte en plaste overal in huis en hield hem de ganse nacht wakker. Mij viel op dat er steeds meer hondendrollen op straat bleven liggen, en bij het hardlopen werd ik regelmatig ondersteboven gelopen door een exemplaar dat zijn onervaren baasje nog niet onder controle had, of vice versa. De dubieuze hondenhandel floreerde. In Oost-Europa worden honden gefokt in miserabele omstandigheden en naar hier geëxporteerd om aan de enorme vraag te voldoen. Niet zelden zwakke, zieke beestjes die niet zijn ingeënt tegen hondsdolheid – je zou denken dat we niet zitten te wachten op nog meer dieren die dodelijke ziektes met zich meedragen die kunnen overslaan op de mens. Nu vrijwel alle coronamaatregelen van de baan zijn, wacht veel honden een droevig lot. Dierenasielen merken nu al dat heel wat baasjes hun avondklokexcuus weer kwijt willen.

Honden zijn als geen ander in staat om menselijke emoties te spiegelen: ze kunnen blij zijn, droevig, troost bieden, spelen. Het zorgen voor een hond maakt mensen gelukkiger, dat is bewezen. En voor alle duidelijkheid: ik ben ook dol op honden. Maar toch zou ik niet tegen een soort rijbewijs voor het houden van een hond zijn. Verplicht bijvoorbeeld iedereen om eerst De honden van Carna te lezen en daarna nog eens drie keer na te denken. Dat is alleszins wat ik met mijn jongste dochter ga doen zodra die goeie ouwe Lucien het loodje heeft gelegd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234