Zaterdag 07/12/2019
Beeld Bram Vandecasteele en Vincent Van Hoorick

Column

Normale mensen stellen zich geen vragen bij de huidskleur van hun favoriete artiesten

Stubru-presentator Stijn Van de Voorde loopt elke week voor de muziek uit.

Ik heb weinig opmerkingen over het concert van Arctic Monkeys vorig weekend in het Hollywood Forever Cemetery in Los Angeles. De liveband bestaat tegenwoordig uit acht muzikanten en hoewel Tranquility Base Hotel & Casino rustiger en melancholischer klinkt dan voorganger AM, blenden de nieuwe nummers moeiteloos met de klassiekers in de set.

Een zwarte parkeerwachter die het drukke verkeer in goede banen probeerde te leiden, maakte – nog voor aanvang van het concert – de interessantste opmerking van de avond. Hij verwonderde zich luidop over het uitsluitend blanke concertpubliek:
“Who is this band? They’re not Klan-members, are they?” Iemand informeerde de man over het zachtaardige karakter van de Britse rockband. Toen het woord ‘rock’ viel, begreep de man beter wat er aan de hand was: “Nigga’s got no time fo’ music with guitars and shit, man… We got Tupac and Drake.”

Hij maakte zijn ironische opmerking met een brede glimlach, maar zijn statement werd toch opgepikt door ongeveer alle toevallige voorbijgangers die zijn luide stem hoorden. Iemand merkte fijntjes op dat Chuck Berry in de jaren 50 rock-’n-roll had uitgevonden. Dat lokte nog meer reacties uit. Zwarte pioniers als Little Richard en Bo Diddley werden aan het lijstje toegevoegd. Daarna volgden Slash, Bad Brains, Lenny Kravitz en Jimi Hendrix. Het werd een onnozel spelletje. Normale mensen stellen zich geen vragen bij de huidskleur van hun favoriete artiesten.

Toch had de parkeerwachter een punt. Het publiek van een gemiddeld rockconcert is witter dan wit. Ik las ergens op het internet dat je een wens mag doen als je een indie­rockband met een gekleurde medemens op een podium ziet. Er bestaat geen rationele verklaring voor het fenomeen. De discussie over cultuurverschillen blijft meestal wat oppervlakkig. Niemand wil met een vage stelling voor racist versleten worden. Je ziet veel blanken op concerten van Kanye, Jay Z en Queen B, maar de weiden van Rock Werchter of Pukkelpop liggen er steeds blank bij.

Het maakt op zich natuurlijk allemaal niets uit. Mensen mogen zelf bepalen naar wie of wat ze liefst luisteren. Het is maar muziek, dus laten we vooral niets forceren. Muziek maakt ons leven beter, maar het type speelt daarbij geen rol. Ik word persoonlijk een beetje zenuwachtig van Mongoolse keelzangers, Portugese fado­zangeressen en de typische polyfonische harmonieën die pygmeeën uit hun kleine hoed toveren, maar in Mongolië, Portugal of de regenwouden van Centraal-Afrika denkt men daar helemaal anders over. De muziek waar we mee opgroeien, speelt een belangrijke rol in de rest van ons leven.

Zwarten kunnen niet rocken en blanken zijn niet funky. Dat klinkt allemaal even juist als het onjuist is. Enkel Prince kon het allemaal.

Jackie Brenston en Ike Turner brachten in 1951 ‘Rocket 88’ uit, een nummer dat door velen als de allereerste rock-’n-roll­hit wordt aanschouwd. Elvis Presley bracht het genre enkele jaren later naar de blanke massa. Wij gaven het nooit meer terug.

Uiteindelijk lost muzikale segregatie zichzelf op. De huidige, moeilijk verklaarbare link tussen een huidskleur en een muziekgenre zal vervagen. Net zoals de klassieke muziekgenres ook zullen verdwijnen. Misschien vatte het tweede album van Young Fathers het in 2015 al behoorlijk treffend samen: White Men Are Black Men Too. Deze Schotse multiraciale band gooit rock, elektropop, hiphop en soul door elkaar. In hun geval denkt niemand nog na over huidskleur of muziekgenre. Dat is op een bepaalde manier zeer rustgevend. Zeker voor nietsvermoedende parkeerwachters.

Zelfs de veelbesproken en bejubelde videoclip ‘This Is America’ van Childish Gambino start met een zwarte man die naar een stoel wandelt en een gitaar vastgrijpt. Alsof er nog niet genoeg symboliek in dat nummer zit.

Ik maak me geen zorgen. De toekomst komt eraan.

Geef de wereld gewoon nog vijf minuten.

Een zwarte man speelt gitaar, de openingsscène van de videoclip ‘This Is America’, waarin Childish Gambino onder meer de rassen­scheiding in de VS aanklaagt. Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234