Vrijdag 06/12/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Nooit geweten dat er evenveel tinten stilte zijn als er tinten grijs bestaan

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Twaalf dagen ben ik nu in Italië, ergens midden in de heuvels en bossen die tussen Arezzo en Anghiari liggen. Ik moest even mijn agenda raadplegen om te weten hoelang ik hier al ben.

De stilte verslindt de tijd, er zijn geen weken of maanden meer. Er is enkel dag en nacht, licht en donker. Dit geluidloze bestaan overweldigt me. Net zoals de explosie van herfstkleuren – van bleekgeel tot het meest schitterende vermiljoen – die me omringen en me elke ochtend weer overvallen met al hun schoonheid. Spectaculair is het als de zon schijnt. Dan lijkt de natuur in vuur en vlam te staan. Zodra ik mijn ogen open zie ik, vanuit mijn bed, door het raam het warme coloriet van het bos op de heuvel met daarboven een taartpuntje staalblauwe hemel.

Elke dag vangt aan met een kleuren­palet waarbij zelfs de grootste zwartkijker vrolijk zou worden.

Bij het ochtendkrieken ga ik op stap met Mr. Wilson, mijn hondje, door de bossen naar Gello, een uitgestorven dorpje, vier kilometer verderop. En als we het piepkleine kerkhofje passeren, is de stilte bijna heilig. Ik maak de ketting rond het hek los en loop van graf tot graf, het zijn er negen, ik groet de doden en vertrek weer, geruisloos.

Gello zelf bestaat uit vier huizen en een kerkje. Er is helemaal niemand meer – ze rusten voor eeuwig op het kerkhof –, de luiken en deuren van de ietwat vervallen huizen zijn gesloten en de kerk is gebarricadeerd met een grote dwarsbalk voor de hoge poort. Een benauwende stilte ligt als een deken over het gehucht. Nooit geweten dat er evenveel tinten stilte zijn als dat er tinten grijs bestaan.

Gisteren, bij zonsondergang, werd de vredige stilte verscheurd toen er ineens een hert begon te burlen. Een laatbloeier duidelijk. De paringstijd is in september en oktober. En als Mr. Wilson ineens blaft omdat hij een blad van een boom hoort vallen, hoor ik hoe het geluid over de vallei echoot en door de stilte opgeslokt wordt. De vlinders die in huis hun winterslaap hielden, zijn weer wakker geworden omdat het huis nu verwarmd is; ze fladderen sprookjesachtig stil door de kamer.

Al om twintig voor vijf ’s namiddags gaat de zon onder en in minder dan tien minuten is het stikdonker. De vuurvliegjes die hier in juni de heuvel en olijfgaard oplichten, zijn al lang dood. Als de hemel bewolkt is en er geen ster of maan te zien is, krijgt de stilte iets onheilspellends. Geen straatlamp te bespeuren, geen brandend licht in een huiskamer ergens ver weg. Niets anders dan zwarte stilte.

’s Avonds scrol ik soms even door Facebook en Twitter. Ik schrik altijd van het luidruchtige gekrakeel van mensen en van het vaak agressieve gebral. Een griezelige angst bekruipt me dan. Alleen mensen slagen erin om mijn hart ijzig stil te krijgen.

Misschien moet het mensdom eens een paar dagen op retraite? Heel even oorverdovend stil: het zou de mens en de wereld ten goede komen.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234