Dinsdag 26/10/2021
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Nogal schrijnend dat zo’n crisis ons niet heeft geleerd wat écht belangrijk is

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Eind 2020 schreef ik dat ik geen grote voornemens heb voor 2021. “Als de horeca weer opent, ga ik taart eten, alleen een koffie drinken, voor een raam, ergens onzichtbaar zodat ik schaamteloos naar voorbijgangers kan staren.” Het raam is omdat we allemaal dachten dat de horeca al zou openen in maart en het is dan nog te koud voor terrasjes. We moesten iets langer wachten, maar dan is het nu toch voorbij: de terrassen zijn weer open!

De wereld opent zich weer en we mogen steeds meer (met de nodige voorzichtigheid). Hoelang iets ook duurt, uiteindelijk komt aan alles vroeg of laat een einde en vergeten we min of meer hoe het is geweest. Dat is misschien wel de grootste genade die we als mens kennen. Dat gebeurtenissen vervagen, verkleinen, niet meer zoveel plek innemen, dat ze ons steeds minder verteren met de tijd. Dat het slijt, de scherpe hoeken ervan af, zodat het steeds minder steekt.

Al is ‘einde’ nogal relatief, want natuurlijk is ‘vergeten’ ook maar gedeeltelijk. Er zijn altijd de dingen die je voor een leven lang meedraagt, zowel bewust als onbewust haken ze zich in je vast. Ik denk dat zo’n pandemie voor veel mensen één van de dingen is. Je vergeet bijvoorbeeld hoe je je op momenten exact hebt gevoeld tijdens de volledige lockdown, maar je vergeet nooit wie je verloren bent. Je vergeet niet wat zo’n beest als Covid-19 van je afgenomen heeft. Niet de terrasjes of je fitnessroutine, maar alles wat voorgoed weg is, niet te herstellen valt.

We weten vooral dat de wereld zich weer herstelt omdat de verhitte discussies over mondmaskers nu weer gelukkig gewoon gaan over wat vrouwen al dan niet kunnen dragen. Het pre-coronatijdperk herstelt zich weer. We kunnen ons afvragen – bij een nieuwe lente, versoepelingen, bij iets wat bijna voelt als een wedergeboorte – of we ervoor gaan kiezen om te doen alsof er nooit iets gebeurd is. Alsof we niet net uit een crisis gekropen zijn en er eigenlijk technisch gezien nog in zitten.

Als we dan toch nooit volledig vergeten, hebben we nog altijd de keuze: wat nemen we mee? En vooral: wat niet? Ik weet niet of discussies over wat een vrouw te veel of te weinig draagt goede manieren zijn om maatschappelijk en politiek een klimaat te creëren waarmee we een volgende crisis beter zullen doorkomen. Grapje, ik weet het wel. Het antwoord is: nee.

Eigenlijk is het nogal schrijnend dat zo’n crisis ons dan toch als samenleving niet heeft geleerd wat écht belangrijk is. Ik noem maar wat: de gezondheidszorg, het klimaat, het onderwijs, armoede, een op de vlucht geslagen terrorist, de opkomst van extreemrechts. Ik ga de rest van 2021 in ieder geval taart blijven eten en koffie blijven drinken, goede boeken lezen, proberen goede teksten te schrijven en reflecteren over wat ik het afgelopen jaar heb geleerd. Als u op het afgelopen jaar terugkijkt en vindt dat dit dé discussie is die u nu moet voeren: begin opnieuw. Het is niet de hoofddoek of de crop top die de crisis verlengd of ons gered heeft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234