Dinsdag 22/10/2019
Marnix Peeters. Beeld rv

Column Marnix Peeters

Nog nooit zoveel foto’s van crematie-ovens gezien als de voorbije weken. Dat is onbeschoft en vies en het brengt niets bij

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Toen wij laatst nog eens in de stad waren, was mijn vrouw samen met haar ouders naar Dolor y gloria gaan kijken.

Kwaad kwam zij nadien het café binnen waar ik op haar wachtte.

Wat een verwaand gehaspel, zei ze. De homo en zijn eeuwige moeder. Je zat de hele tijd van nee te schudden. Ik denk dat ze een huishoudster hadden, die zonder dat er haar iets werd gevraagd mee moest verhuizen naar een ander land. Het kan ook zijn zus geweest zijn, of nog iemand anders. God, wat een druilerige film.

Mijn vrouw houdt ook niet van songwriters. Als Mark Lanegan komt, ga ik alleen. Vorige zomer ging zij mee naar Elvis Costello in het Rivierenhof, dat viel wel mee, vond ze.

Laatst waren er op de radio twee vrouwen over hun Poolse poetsvrouw aan het praten, zei mijn vrouw. Hoe handig dat toch wel is, om je helemaal te kunnen toeleggen op wat écht verrijkend en belangrijk is in het leven. Denken en schrijven. En die Poolse poetsvrouw dan? Heeft die ook recht op iets verrijkends in háár leven, naast het reinigen van je wc? De evidentie waarmee die vrouwen neerbuigend en laatdunkend over hun meid bezig waren, was stuitend – alsof het een stuk gerief betrof. Wij zijn slimmer en beter, dat is zo vanzelfsprekend dat we er zelfs niet over hoeven na te denken. Wat we dan ook niet doen. Dan zouden we geen tijd genoeg over hebben om de ether te laten vollopen met onze moderne hooggeleerde praatjes.

Soms zegt zij alleen maar de waarheid, mijn vrouw.

Wij begaven ons terug naar de Oostkantons, waar er tussen het gebladerte minder onrust heerst en waar de keuzes overzichtelijker zijn. Twee dagen na de verkiezingen was er een nieuwe regering, opnieuw geleid door de sympathieke, wat timide Oliver Paasch. Wij hebben hem een keer ontmoet, wij zijn bevriend op Facebook, hij bezoekt jeugdschaaktoernooien en rusthuizen. In mei was Pieter De Crem bij hem op bezoek. Bij gebrek aan eisen vroeg Paasch beleefd wat meer respect voor de Duitse taal op federaal niveau.

Die verhitting in Vlaanderen is verschrikkelijk, zei mijn vrouw. Je kijkt op Facebook en je ziet mensen elkaar bedreigen: als jij zus of zo hebt gestemd, verlaat dan mijn vriendenkring. Mensen die het vreselijk vinden dat er angstig en hatelijk gestemd is, worden zélf angstig en hatelijk en ongenuanceerd. Nog nooit zoveel foto’s van crematie-ovens gezien als de voorbije weken. Dat is onbeschoft en vies en het brengt niets bij.

In de avondzon zette mijn vrouw zich aan het schrijven. Ik maakte een tekening voor Femke en Lobke gaan veldrijden, een kort verhaal dat binnenkort bibliofiel verschijnt bij De Carbolineum Pers. Het is, anders dan de titel doet vermoeden, erotisch van tint en toon, het veldrijden speelt maar een marginale rol.

In het luifeltje boven de voordeur sliep de zwarte roodstaart die daar broedt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234